Ата-аналарға баласында аппендицит бар екенін білу қиынға түседі. Басында ауру гастроэнтеритке ұқсайды. Классикалық белгілері – іштің ауырсынуы, қызба және құсу. Сирек жағдайда іштің өтуі пайда болуы мүмкін.
Басқа айқын белгісі (бірақ, үнемі бола бермейді) кіндік тұсында пайда болатын ауырсыну, біртіндеп ұлғайып, іштің төменгі оң жағына қарай ауысады.
Баланың іші кеуіп, ұстағанда сезімтал болуы мүмкін, егер қабынған аппендиксі аяққа баратын бұлшық етті тітіркендірсе, бала оң жағына ақсаңқырап, немесе оңға қарай қисаюы мүмкін.
Аппендицит – құрт тәрізді өсіндінің - пішіні жағынан саусаққа ұқсайтын, шағын, қуыс ағзаның қабынуы. Аппендикс тоқ ішектің бастапқы бөлігінде болады. Бұл қабыну бактериялардың аппендикстің ішінде қатты нәжіспен бітелуінде немесе кіретін саңылауды ұлғайған лимфалық түйіндер басқанда пайда болуы мүмкін.
Аппендикс – бұл бүйеннің аш ішекпен байланысқан жерінде болатын, пішіні жағынан саусақ тәрізді ішек тінінің шағын қалташасы.
Жұқпаланғаннан кейін аппендиксті алып тастау қажет, себебі, оның жарылуының және инфекцияның іш қуысына таралуының алдын алу қажет.
Аппендицит шұғыл іш хирургиясының кең таралған себебі. Көптеген елдерде халықтың 7 пайызында өмір бойында аппендицит пайда болады. Аппендициттің пайда болу ықтималдығы 10-нан 30 жас аралығында кездеседі. Аппендицит жағдайларының жалпы саны азаюда. Сарапшылардың ойынша, бұл адамдардың рационындағы талшықтың мөлшерінің артуына байланысты.
Отбасында аппендицит ауруы болған адамдар, сондай-ақ, ерлермен салыстырғанда әйелдер бұл ауруға бейім келеді. Егер балада ас қорыту және тыныс алу мәселелерін туындататаын тұқым қуалайтын ауру – муковисцидоз болса, оның бойында аппендицит пайда болуына бейімділік болады.
Педиатрға көрініңіз. Балаңызды жедел жәрдем бөлімшесіне апару қажет болса, ол сізге түсіндіреді. Аппендицитті өз бетінше емдеуге болмайды, себебі, ол жарылып кетіп, инфекцияның барлық іш қуысына таралуына апаруы мүмкін.
Балаға іш жүргізетін препараттар бермеңіз және клизма жасамаңыз. Олар аппендикстің жарылуына апаруы мүмкін. Баланы жұбатып, тыныштандыруға тырысыңыз.
Ауруханада дәрігер балаңызды тексереді. Рентген, ультрадыбыс немесе компьютерлік томография – осы ауырсындырмайтын шаралар арқылы балаңыздағы аппендикстің толық көрінісін алуға болады.
Дәрігер инфекция белгісін анықтау үшін қан талдауын, сондай-ақ, симптомдар несеп жолдарының инфекциясынан болу мүмкіндігін анықтау үшін несеп талдауын тағайындайды. Сонымен қатар, балаға операция қажеттілігін білу үшін дәрігер хирургпен кеңеседі.
Балаға жалпы наркоз беріледі, осыдан кейін хирург іштің тұсын аздап тіледі. Одан кейін аппендиксті тоқ ішектен ажыратып, инфекцияға байланысты толып кеткен сұйықтықтан тазартады.
Кейбір хирургтер операцияны арнайы аспап – лапароскоптың (ұшында кішкентай камерасы бар зонд) көмегімен орындайды, ол іште не болып жатқандығын көрсетеді, бұл кезде үлкен тілік жасаудың қажеті болмайды.
Дәрігер, сонымен қатар, тіліктің инфекцияға ұшырамауы үшін антибиотиктер тағайындайды. Операциядан кейін бала ауруханада 1-3 күн бойы болады.
Бактериалдық инфекцияның ауыр түрде өтуінде аппендикс жарылып кетіп, бактериялар зақымданған ағзадан іш қуысына тарауы мүмкін. Бұл жағдайда бала ауруханаға жатқызылады, инфекциямен күресу үшін оған вена (көктамыр) арқылы антибиотиктер енгізу тағайындалады.
Хирургиялық емдеу қажеттігі сақталады, хирургтер сізбен операция жасауға қолайлы уақыт және вена арқылы антибиотиктер енгізу ұзақтығын талқылайды.
Родителям, как правило, трудно диагностировать аппендицит у ребенка. В самом начале заболевание может напоминать гастроэнтерит. Классическими симптомами являются боль в животе, лихорадка и рвота. В редких случаях может возникнуть диарея.
Другим верным признаком (хотя он не всегда присутствует) является боль, которая вначале локализуется возле пупка, затем прогрессирует и перемещается в правую нижнюю область живота.
Живот ребенка может быть вздут и чувствителен при прикосновении, ребенок может прихрамывать или наклоняться на правый бок, если его воспаленный аппендикс раздражает мышцы, ведущие к ноге.
Аппендицит – это воспаление червеобразного отростка – небольшого, полого органа, по форме напоминающего палец. Аппендикс локализуется в начальном отделе толстого кишечника. Это воспаление может возникнуть при блокировании бактерий внутри аппендикса твердым стулом или увеличенными лимфатическими узлами, которые сдавливают входное отверстие.
Аппендикс – это небольшой мешочек из кишечной ткани по форме напоминающий палец, локализующийся у места соединения слепой кишки с тонким кишечником.
После инфицирования аппендикс должен быть удален, так как необходимо предотвратить его разрыв и распространение инфекции в брюшную полость.
Аппендицит является наиболее распространенной причиной экстренной брюшной хирургии. Во многих странах у 7 процентов населения в течение всей жизни возникает аппендицит. Пик возникновения аппендицита приходится на возраст от 10 до 30 лет.
Общее количество случаев аппендицита снижается. Эксперты считают, что это связано с тем, что люди стали увеличивать содержание клетчатки в рационе.
Считается, что люди с семейной историей заболевания аппендицитом, а также женщины, по сравнению с мужчинами, более подвержены этому заболеванию. Если у ребенка имеется муковисцидоз, наследственное заболевание, вызывающее проблемы с пищеварением и дыханием, он также склонен к возникновению аппендицита.
Обратитесь к педиатру. Он скажет, нужно ли вам везти своего ребенка в отделение неотложной помощи. Нельзя пытаться самостоятельно лечить аппендицит, так как он может разорваться, вызвав распространение инфекции по всей брюшной полости.
Не давайте ребенку слабительные и не делайте клизмы. Они могут привести к разрыву аппендикса. Просто постарайтесь успокоить ребенка.
В больнице врач осмотрит вашего ребенка. Он может назначить рентген, ультразвук или компьютерную томографию - все безболезненные процедуры, которые могут помочь получить более полную картину об аппендиксе вашего ребенка.
Врач может назначить анализ крови для выявления признаков инфекции, а также анализ мочи, чтобы убедиться, что симптомы не вызваны инфекцией мочевыводящих путей. Врач также может проконсультироваться с хирургом о том, необходима ли ребенку операция.
Ребенку будет дан общий наркоз, в это время по передней брюшной стенке хирург выполнит небольшой разрез. Затем он отсоединит аппендикс от толстой кишки и удалит жидкость, скопившуюся в связи с инфекцией.
Некоторые хирурги выполняют операцию при помощи специального инструмента – лапароскопа (зонд с крошечной камерой на конце), который позволяет им видеть, что происходит внутри, при этом нет необходимости в выполнении большого разреза.
Также врач назначит ребенку антибиотики для предотвращения инфицирования разреза. После операции ребенок будет находиться в больнице в течение 1-3 дней.
При тяжелом течении бактериальной инфекции, аппендикс может лопнуть, распространяя при этом бактерии из зараженного органа в брюшную полость. В этом случае ребенок будет госпитализирован, для борьбы с инфекцией ему будет назначено внутривенное введение антибиотиков.
Хирургическое лечение все еще будет необходимо - хирурги обсудят с Вами наилучшее время для проведения операции, а также длительность курса внутривенного введения антибиотиков.
