Акустикалық невринома – миды құлақпен жалғастыратын нервтің баяу өсетін ісігі. Бұл нерв вестибулярлық-кохлеарлық нерв аталады. Ол құлақтың тікелей артында, мидың төменгі бетінің бойымен орналасқан. Есту нервісінің невриномасы канцеоргенді емес (қатерсіз). Бұл дегеніміз, ісік дененің басқа бөліктеріне таралмайды. Дегенмен, өсуі барысында ол кейбір маңызды нервтердің зақымдануына апаруы мүмкін.
Себептері
Акустикалық невринома мен 2 типті нейрофиброматоз (НФ 2) секілді генетикалық аурудың арасында байланыс бар. Акустикалық невриномалар сирек кездеседі.
Симптомдары
Симптомдары ісіктің өлшеміне және орналасуына қарай өзгереді. Ісік өте баяу өсетіндіктен, көбінесе, симптомдары 30 жастан кейін ғана пайда бола бастайды.
Емдеуші дәрігер аурудың тарихының, неврологиялық тексерудің, немесе неврологиялық тестілердің негізінде акустикалық невриноманы байқауы мүмкін. Ісік анықталған кезде көбінесе, дәрігер қарағанда өзгерістер көрінбеуі мүмкін. Кейде келесі симптомдар болуы мүмкін:
· Беттің бір жағында сезімталдықтың төмендеуі
· Беттің асимметриясы
· Жүрістің шайқалуы
Невриноманы анықтаудың аса көрсетімді тексеруі – мидың МРТ. Ісікті және бас айналуының басқа себептерін анықтауға бағытталған тексеру әдістері:
· Естуді тексеру (аудиологиялық тексеру)
· Тепе-теңдік пен үйлесімді зерттеу (электронистагмография)
· Естуді және ми діңгегі қызметін тексеру (туындаған есту потенциалдары)
Емдеу
Емдеу тактикасы ісіктің өлшемі мен орналасуына, жасқа және денсаулықтың жалпы жағдайына байланысты. Дәрігермен бірге ісікті бақылауыңыз қажет, ісіктің өсуінің алдын алу үшін сәулелік емдеуді қолдану немесе оны алып тастау қажет.
Көптеген акустикалық невриномалар шағын және баяу өседі. Ісіктің өлшемі шағын, саны аз болса, немесе симптомдары болмаса, қандай да бір өзгерістердің пайда болуын бақылау ұсынылады, әсіресе, бұл егде жастағы науқастарға қатысты. Ұдайы МРТ өткізу ұсынылады.
Емдеу болмаса, кейбір акустикалық невриномалар естуге және тепе-теңдік сезіміне жауап беретін нервтердің зақымдануына апаруы мүмкін. Олар бет аумағындағы бұлшық еттің қимылына, сезімталдыққа жауап беретін нервтерді зақымдауы мүмкін. Ісіктің өлшемі үлкен болса, мида сұйықтық жиналуы мүмкін (гидроцефалия), бұл өмір үшін қауіпті жағдай.
Акустикалық невриномаларды келесі жағдайларда алып тастау жүргізіледі:
· Ісіктің өлшемі үлкен
· Түрлі симптомдары болатын ісіктер
· Тез өсетін ісіктер
· Миды қысатын ісіктер
Хирургиялық емдеу ісікті алып тастауға және басқа да нервтерді зақымдаудың алдын алуға бағытталады. Хирургиялық араласу естуді қалпына келтірмейді.
Стереотаксикалық радиохирургия күшті рентген сәулелерінің шағын аумаққа түсірілуіне негізделген. Бұл әдіс – сәулелік емдеудің бір түрі, хирургиялық шара емес. Ол қолданылуы мүмкін:
· Хирургиялық жолмен алып тастауға қиын түсетін ісіктердің өсуін бәсеңдету немесе тоқтату
· Хирургиялық емдеуге қарсы көрсетімдері бар адамдарды, мысалы, егде жастағы адамдар немесе денсаулығында күрделі мәселелер бар науқастарды емдеуде.
Акустикалық невриномаларды алып тастауда нервтер зақымдануы мүмкін, бұл әрі қарай естуді жоғалтуға немесе бет бұлшық етінің әлсіздігіне апаруы мүмкін. Бұл зақымдану ісіктің үлкен өлшемінде болуы ықтимал.
Болжамы
Акустикалық невриномалар – қатерлі ісік емес. Ісік дененің басқа бөліктеріне таралмайды (метастаз бермейді). Дегенмен, өсуі және мидың түрлі құрылымын қысуы мүмкін. Шағын, баяу өсетін ісіктері бар науқастар емдеуге мұқтаж емес. Хирургиялық немесе радиохирургиялық емдеу естуді қалпына келтірмейді.
Мүмкін асқынулары
· Көпшілік жағдайда, мидағы операция кезінде ісік толығымен алынып тасталынады.
· көпшілік науқастарда ісіктің өлшемі шағын болса, операциядан кейін беттің тұрақты салдануы болмайды. Дегенмен, шамамаен, адамдардың үштен екісінде үлкен ісікті операциялық жолмен алғанда беттің бұлшық етінің әлсіздігі пайда болады.
· Ісігі шағын өлшемді науқастардың, шамамен, жартысында хирургиялық емдеуден кейін зақымданған жақта есту сақталады.
· Радиохирургияны өткізгеннен кейін нервтің зақымдануы, естімеу, беттің салдануы секілді қолайсыз көріністер пайда болуы мүмкін.
Құлақ сыртқы, ортаңғы және ішкі бөлімдерінен тұрады. Сыртқы құлақ қалқаннан және сыртқы есту каналынан тұрады.
Ішкі құлақтағы ұсақ түкті жасушалар біздің естуімізге көмектеседі. Олар дыбыс толқындарын ұстап, нерв сигналдарына түрлендіреді, оларды ми дыбыс ретінде қабылдайды. Естуді жоғалту ұсақ түкті жасушалардың зақымдануында немесе тіршілігін жоюында пайда болады. Түкті жасушалар қалпына келмейді, сондықтан, көпшілік жағдайда олардың зақымдануына байланысты естуді жоғалту қайта орнына келмейді.
Жасқа байланысты естуді жоғалтудың себептері көп. Көбінесе, ішкі құлақтың жасқа байланысты өзгерістеріне байланысты болады. Аурудың пайда болуында генетикалық өзгерістер өзгерістер, сондай-ақ, шудың әсері (мысалы, рок-концерт, музыка тыңдайтын наушниктер) үлкен роль атқарады.
Келесі факторлар жасқа байланысты естуді жоғалтуға ықпал етеді:
Отбасылық сырқат тарихы (жасқа байланысты естуді жоғалту, әдетте, бір отбасының мүшелерінде кездеседі)
Шудың әсері
Темекі шегу (темекі шегетіндерде шекпейтіндерге қарағанда осындай естуді жоғалту жиі кездеседі)
Естуді жоғалту баяу түрде, ұзақ уақыт барысында дамиды.
Аурудың симптомдарына жататындар:
Бұл ауруға шалдыққан адамдарға айналасындағы адамдардың сөзін түсіну қиынға түседі
Олар жиі айтылғанды қайталауды сұрайды
Естімей қалғаны үшін күйзеледі
Кейбір дыбыстар оларға тым қатты болып көрінеді
Олардың шулы бөлмеде естуі қиындайды
"с" немесе "з" дыбыстарын айтуда қиындықтары болады
Оларға дауысының тембрі жоғары адамдарды түсіну қиын
Құлақтағы шуыл
Осы симптомдардың бірін байқасаңыз, дәрігерден кеңес алыңыз. Пресбиакузистің (кәрілік кереңдігі) симптомдары басқа аурулардың симптомдарымен ұқсас болады.
Емдеуші дәрігер толық медициналық тексерісті жүргізеді. Бұл естуді жоғалтудың себебін табуға көмектеседі. Құлақты қарау үшін дәрігер отоскоп аталатын аспапты қолданады. Кейде құлақтың каналдарында құлық жиналуынан естуді жоғалтуға апаруы мүмкін.
Науқасты құлақ, мұрын және тамақ (көмей) бойынша маманға (дәрігер-отоларингологқа) бағыттайды. Естуді анықтайтын тестілер естуді жоғалту дәрежесін анықтауға көмектеседі.
Жасқа байланысты естуді жоғалту емделмейді. Емдеу күнделікті қызметті жақсартуға негізделеді. Келесілердің пайдасы бар:
Есту аппараттары
Телефон күшейткіштері және басқа көмекші құрал-жабдықтар
Ымдау тілі (естуді жоғалтудың ауыр дәрежесі бар адамдар үшін)
Ерінге қарап оқу (мысалы, қарым-қатынасты жақсарту үшін көрнекі түрде ойға салу)
Естуді жоғалтудың ауыр дәрежесі бар адамдар үшін кохлеарлық имплантат ұсынылуы мүмкін. Бұл кезде имплантатты орнату үшін операция жасалады. Имплантат қайтадан дыбыстарды ажыратуға және уақыт өте келе адамға сөзді түсінуге мүмкіндік береді. Бірақ, қалыпты естуді қалпына келтірмейді.
Жасқа байланысты естуді жоғалту баяу түрде ушығады. Бұл қайтымсыз үрдіс және кереңдікке апаруы мүмкін.
Естуді жоғалтудың салдары науқасты үйден шықпауға мәжбүрлейді. Дәрігердің көмегіне жүгініп, отбасымен және достармен қарым-қатынас жасап, оқшау болмауға тырысу қажет. Естуді жоғалту үрдісін бақылауға алып, толыққанды және белсенді өмір сүруді жалғастыруға болады.
Естуді жоғалтқан адамдар тезірек тексерілуі қажет. Бұл құлықтың жиналуы немесе дәрілік құралдардың жанама әсері секілді себептерді теріске шығаруға көмектеседі. Емдеуші дәрігер науқасқа есту тестін өткізуі тиіс.
Күрт естудің өзгерісі болса немесе естуді жоғалту бастың ауырсынуы, көрудің бұзылыстары немесе бас айналуы секілді симптомдармен қосарланатын болса, дереу дәрігерге көрініңіз.
Меньер ауруы – ішкі құлақтың ауруы, қуыстағы сұйықтық мөлшерінің ұлғаюына апарады және тепе-теңдік сезіміне және естуге әсер етеді.
Құлақ сыртқы, ортаңғы және ішкі бөлімдерден тұрады. Дыбыс жарғақ және үш кішкене сүйектер дыбысты дыбыс жарғақтан құлақ иірімінің алдыңғы жағына өткізеді. ішкі құлақ – есту және тепе-теңдік ағзасының үш бөлімдерінің бірі. Есту ағзасының аса күрделі бөлімі, өзінің иірімді пішініне байланысты лабиринт аталады.
Дыбыс жарғағы сыртқы құлақты ортаңғы құлақтан бөліп тұрады. Дыбыс толқындары дыбыс жарғағына жеткенде оны вибрацияға ұшыратады. Вибрациялар одан кейін ортаңғы құлақтағы кішкентай сүйектерге беріледі, одан әрі ішкі құлаққа беріледі. дыбыс жарғағы сыртқы жағында тері жарғағымен жабылған және ішкі жағында сілемей қабатымен жұқа дәнекер тінінен тұрады.
Бас айналу ұстамалары, жүрек айнуымен және құсумен қосарланады;
Бір немесе екі құлақтағы шуыл;
Естудің төмендеуі (бір жақты немесе екі жақты)
Ауру үшін ең ауыры – бас айналу ұстамасы. Бұл ұстамалар жиі (аптасына 1-2 рет), сирек (жылына 1-2 рет) және аса сирек (бірнеше жылда 1 рет) болуы мүмкін. Бас айналу ұстамасы бірнеше минуттен бірнеше аптаға дейін созылады. Көбінесе, 2-6 сағатқа созылады. Ұстамалар кез келген уақытта пайда болады, көбінесе, таңертең және түнде. Бас айналу ұстамасын психологиялық және дене ширығуы туындатуы мүмкін. Науқас қоршаған заттар айналатындай немесе қозғалатындай көрінеді. Бұл симптомдар науқасқа орасан жайсыздық әкеледі.
Ұстама кезінде ауру құлақта естімей қалу сезімі пайда болады. Ұстама кезінде тепе-теңдік бұзылатыны соншалық, науқас аяғына тұра алмайды.
Орналасуды өзгертуде немесе басты бұрғанда жағдай нашарлайды және жүрек айнуы пайда болады. Ұстама өткеннен кейін 6-48 сағат бойы адам әлсіздік сезінеді.
Ремиссия кезінде науқастың жағдайы қанағаттанарлық болып қалады. Егер сізде Меньер ауруының симптомдары болса, шұғыл медициналық жәрдемге жүгіну қажет.
Меньер ауруын толық емдеп жазу мүмкін емес, емдеу тек ұстама жиілігін азайтуға көмектеседі. Меньер ауруы асқыну сатысында болғанда дәрі-дәрмек препараттары кенеттен болатын ұстаманың көрінісін басуға, сондай-ақ, жүрек айну симптомдарын азайтуға мүмкіндік береді.
Меньер ауруын емдеу естудің төмендеуінің алдын алуға көмектесе алмайды. Емдеу симптомдарды бақылауға, сондай-ақ, ұстамалардың жиілігін азайтуға бағытталады.
Меньер ауруын емдеу келесіге бағытталған:
несеп айдайтын құралдарды қабылдау, олар ішкі құлақтағы сұйықтықтың жинақталуын азайтуға мүмкіндік береді;
вестибулярлық аппаратқа басатын және ішкі құлаққа тыныштандыратын әсер ететін дәрі-дәрмектерді қабылдау;
тұзды шектейтін арнайы емдәмді қадағалау, бұл ішкі құлақтағы сұйықтықтың жиналуын азайтуға ықпал етеді;
темекі шегуден, алкоголь мен кофеинді тұтынудан алшақ болу.
Науқас ұстамалардың дамуын туындататын күйзелістерден алшақ болуы қажет. Емдеудің барысында ми қан айналымын жақсартатын препараттар тағайындалады.
Егер Меньер ауруын емдеудің консервативтік әдістері көмектеспесе, хиургиялық араласуға жүгіну қажет.
Хиургиялық емдеудің негізгі мақсаты – құлақтың құрылысын зақымдамастан, аурудың көрінісін жою. Операция кезінде ішкі құлақтың вестибулярлық аппаратын хиургиялық бұзу орындалады. Сондай-ақ, вестибулярлық аппаратты антибиотик енгізумен бұзу жүзеге асырылуы мүмкін, бұл ем-шара химиялық абляция аталады. Бірақ, мұндай әдістер естімеуге апарады, сондықтан, олар аса сирек қолданылады.
Көпшілік жағдайда аурудың алдын алу мүмкін емес, бірақ, кейде аурудың туындауы бас сүйек-ми жарақатынан болатындықтан, сақтық шараларын қадағалау қажет: мотоцикл, велосипед немесе роликтерді тепкенде басқа шлем кию қажет. Сонымен қатар, тұзы аз емдәм ұстану ұстамалардың санын азайтуға көмектеседі, сондықтан, тұзды тұтынуды шектеуді алдын алу әдісі ретінде айтуға болады. Күйзелістен, аллергендік факторлардан, темекі шегуден, алкоголь мен кофе тұтынудан алшақ болу қажет.
An acoustic neuroma is a slow-growing tumor of the nerve that connects the ear to the brain. This nerve is called the vestibular cochlear nerve. It is behind the ear right under the brain. An acoustic neuroma is not cancerous (benign). This means that it does not spread to other parts of the body. However, it can damage several important nerves as it grows.
Causes
Acoustic neuromas have been linked with the genetic disorder neurofibromatosis type 2(NF2). Acoustic neuromas are uncommon.
Symptoms
The symptoms vary based on the size and location of the tumor. Because the tumor grows so slowly, symptoms most often start after age 30.
The health care provider may suspect an acoustic neuroma based on your medical history, an exam of your nervous system, or tests.Often, the physical exam is normal when the tumor is diagnosed. Sometimes, the following signs may be present:
Decreased feeling on one side of the face
Drooping on one side of the face
Unsteady walk
The most useful test to identify an acoustic neuroma is an MRI of the brain. Other tests to diagnose the tumor and tell it apart from other causes of dizziness or vertigo include:
Hearing test (audiology)
Test of equilibrium and balance (electronystagmography)
Test of hearing and brainstem function (brainstem auditory evoked response)
Treatment
Treatment depends on the size and location of the tumor, your age, and your overall health. You and your health care provider must decide whether to watch the tumor (observation), use radiation to stop it from growing, or try to remove it.
Many acoustic neuromas are small and grow very slowly. Small tumors with few or no symptoms may be watched for changes, especially in older patients. Regular MRI scans will be done.
If they are not treated, some acoustic neuromas can damage the nerves involved in hearing and balance. They can also affect the nerves responsible for movement and feeling in the face. Very large tumors can lead to a buildup of fluid (hydrocephalus) in the brain, which can be life threatening.
Removing an acoustic neuroma is more commonly done for:
Larger tumors
Tumors that are causing symptoms
Tumors that are growing quickly
Tumors that are pressing on the brain
Surgery is done to remove the tumor and prevent other nerve damage. Any hearing that is left is often lost with surgery.
Stereotactic radiosurgery focuses high-powered x-rays on a small area. It is considered to be a form of radiation therapy, not a surgical procedure. It may be used:
To slow down or stop the growth of tumors that are hard to remove with surgery
To treat patients who are unable to have surgery, such as the elderly or people who are very sick
Removing an acoustic neuroma can damage nerves, which may cause loss of hearing or weakness in the face muscles. This damage is more likely to occur when the tumor is large.
Outlook (Prognosis)
An acoustic neuroma is not cancer. The tumor does not spread (metastasize) to other parts of the body. However, it may continue to grow and press on structures in the skull. People with small, slow-growing tumors may not need treatment. Once hearing loss occurs, it does not return after surgery or radiosurgery.
Possible Complications
Brain surgery can completely remove the tumor in most cases.
Most people with small tumors will have no permanent paralysis of the face after surgery. However, about two-thirds of people with large tumors will have some permanent weakness of the face after surgery.
About one-half of patients with small tumors may still be able to hear in the affected ear after surgery.
There may be delayed radiation effects after radiosurgery, including nerve damage, loss of hearing, and paralysis of the face.
Тиннит – это состояние, когда человек слышит звон в ушах. Это могут быть жужжащие, звенящие, шипящие, свистящие звуки. Они могут быть тихими или громкими, высокими или низкими. Звон может слышаться как в одном, так и в обоих ушах.
Ухо состоит из внешнего, среднего и внутреннего отделов. Наружное ухо состоит из ушной раковины и наружного слухового канала.
Тиннит встречается у многих. У лиц с сильным звоном в ушах могут возникнуть проблемы со слухом, им бывает сложно работать или засыпать.
Лечение зависит от причины, вызвавшей звон в ушах. Лечение может включать использование слуховых аппаратов, устройств акустической маскировки, прием лекарственных препаратов, а также обучение методике борьбы с шумом в ушах.
Слуховой проход выстлан волосяными фолликулами и железами, которые вырабатывают ушную серу. Ушная сера обычно продвигается наружу и ее можно удалить во время промывки ушей.
Однако ушная сера может накапливаться с образованием пробки и блокировать слуховой канал. Серные пробки являются одной из наиболее распространенных причин потери слуха.
Она задерживает и предотвращает попадание в ухо пыли, бактерий, других микробов и мелких предметов
Защищает нежную кожу ушного канала от раздражения жидкостью, содержащейся в ушном канале
У некоторых людей железы вырабатывают большое количество серы, и она не может быть легко удалена из уха. Из-за этого сера может затвердеть в ушном канале и блокировать его. При попытке очистить ухо, вы можете глубже протолкнуть серную пробку и заблокировать слуховой канал.
В большинстве случаев от серных пробок можно избавиться в домашних условиях. Чтобы размягчить их можно использовать следующие вещества:
Детское масло
Коммерческие капли
Глицерин
Минеральное масло
Воду
Другие способы извлечения серной пробки:
Используйте воду температуры тела (холодная или горячая вода может привести к кратковременному, но сильному головокружению).
Для выпрямления слухового прохода держите голову прямо и одновременно оттяните ушную раковину кверху.
Используйте шприц (его можно купить в магазине), чтобы аккуратно направить небольшую струю воды в ушной канал рядом с серной пробкой.
Наклоните голову набок, чтобы стекла вода. Возможно, вам придется повторить эти манипуляции несколько раз.
Во избежание повреждения уха или инфицирования:
Никогда не промывайте ухо, если имеется отверстие в барабанной перепонке.
Не промывайте ухо при помощи ирригатора для чистки полости рта
После удаления серной пробки тщательно высушите ухо. Для того чтобы высушить ухо вы можете использовать фен для сушки волос, установленный на низкой мощности, либо нанести несколько капель спирта на ухо.
Вы можете очистить слуховой проход при помощи тряпочки или бумажной салфетки обернутой вокруг пальца. Для увлажнения уха и предотвращения высыхания ушной серы может быть применено минеральное масло.
Не следует чистить уши слишком часто или слишком усердно. Ушная сера также помогает защитить ваши уши.
Никогда не пытайтесь очистить слуховой канал при помощи какого-либо предмета, например, ватной палочки.
Если вы не можете удалить серную пробку или ощущаете дискомфорт, обратитесь к врачу, который может удалить серную пробку следующими способами:
Серные пробки могут возникнуть повторно. Потеря слуха при этом временная и, как правило, проходит после удаления серной пробки.
В редких случаях попытки самостоятельного извлечения серной пробки могут привести к возникновению инфекции в слуховом канале или к повреждению барабанной перепонки.
Причина возникновения отосклероза не известна. Тем не менее, имеются доказательства того, что заболевание может носить наследственный характер.
У лиц с отосклерозом обнаруживается аномальный рост губчатой кости в среднем ухе. Это ограничивает вибрацию (колебания) слуховых косточек в ответ на поступление звуковых волн. Такие колебания необходимы для того, чтобы слышать.
Отосклероз является наиболее распространенной причиной потери слуха среди молодых людей. Заболевание, как правило, начинается в раннем периоде взрослой жизни. Оно чаще встречается у женщин, чем у мужчин. Патологический процесс может затрагивать как одно, так и два уха.
К факторам риска возникновения данного заболевания относятся беременность и случаи потери слуха у членов одной семьи. Лица европейской расы, по сравнению с представителями других этнических групп, более склонны к развитию этого заболевания.
Тест на определение остроты слуха (аудиометрия /аудиология) может помочь оценить тяжесть потери слуха.
Для исключения других причин потери слуха может быть проведен специальный визуализирующий метод обследования, называемый компьютерной томографией височной кости.
Отосклероз может медленно прогрессировать. Заболевание не нужно лечить до тех пор, пока не возникнут проблемы со слухом.
Лекарственные препараты, такие как фторид, кальций или витамин D могут помочь замедлить потерю слуха, но их эффективность до сих пор не доказана.
Для коррекции потери слуха может быть использован слуховой аппарат. Это не вылечит вас от заболевания и не предотвратит его прогрессирование, но поможет облегчить дискомфорт, связанный с нарушением слуха.
Хирургическая операция по удалению части стремечка (слуховая косточка) и замене его протезом может вылечить кондуктивную тугоухость. Удаление всего стремечка называется стапедэктомией. Иногда удаляется только часть стремечка и в его нижней части проделывается небольшое отверстие. Это называется стапедотомией. Иногда операция проводится с помощью лазера.
При отсутствии лечения отосклероз постепенно прогрессирует. Хирургическое вмешательство может помочь восстановить слух. Боль и головокружение от операции обычно проходят в течение нескольких недель.
Для уменьшения риска возникновения послеоперационных осложнений следуйте следующим рекомендациям:
Не сморкайтесь в течение 2 -3 недель после операции.
Избегайте людей с респираторными или другими инфекциями.
Избегайте наклонов, подтягиваний или напряжения, это может вызвать головокружение.
Избегайте громких звуков или резких перепадов давления. Не занимайтесь дайвингом, не водите в горах, не летайте на самолетах до тех пор, пока вы не восстановитесь после операции.
При отсутствии эффекта от операции может возникнуть полная потеря слуха. Таких пациентов необходимо научить справляться с глухотой при помощи слуховых аппаратов, которые передают звуки от здорового уха к больному.
Крошечные волосковые клетки во внутреннем ухе помогают нам слышать. Они улавливают звуковые волны и преобразуют их в нервные сигналы, которые мозг интерпретирует как звук. Потеря слуха возникает при повреждении или отмирании крошечных волосковых клеток. Волосковые клетки не восстанавливаются, поэтому в большинстве случаев потеря слуха, вызванная повреждением волосковых клеток, является необратимой.
Не существует какой-либо единственной причины возрастной потери слуха. Чаще всего она вызвана возрастными изменениями во внутреннем ухе. Большую роль в возникновении заболевания могут сыграть генетические изменения, а также воздействие громкого шума (например, от рок-концертов и музыкальных наушников).
Следующие факторы способствуют появлению возрастной потери слуха:
Семейный анамнез (возрастная потеря слуха, как правило, встречается у членов одной семьи)
Воздействие громкого звука
Курение (у курильщиков, по сравнению с некурящими людьми, чаще возникает такая потеря слуха)
Лечащий врач будет проводить полный медицинский осмотр. Это помогает обнаружить причину, вызвавшую у вас потерю слуха. Для осмотра ваших ушей врач будет пользоваться инструментом, называемым отоскопом. Иногда в ушных каналах может скапливаться ушная сера, это также может привести к потере слуха.
Вас могут направить к специалисту по уху, носу и горлу (к врачу - отоларингологу). Слуховые тесты могут помочь определить степень потери слуха.
Возрастная потеря слуха неизлечима. Лечение базируется на улучшении вашей повседневной деятельности. Следующее может быть полезным:
Слуховые аппараты
Телефонные усилители и другие вспомогательные устройства
Язык жестов (для лиц с тяжелой потерей слуха)
Чтение речи по губам (например, чтение по губам с помощью визуальных подсказок для улучшения коммуникации)
Лицам с тяжелой потерей слуха может быть рекомендован кохлеарный имплантат. При этом проводится операция по установке имплантат. Имплантат позволяет снова различать звуки и со временем может позволить человеку понимать речь. Но это не может восстановить нормальный слух.
Возрастная потеря слуха медленно прогрессирует. Этот процесс необратим и может привести к глухоте.
Потеря слуха может привести к тому, что вы будете стараться не выходить из дома. Обратитесь за помощью к врачу, общайтесь с семьей и друзьями, чтобы не стать изолированным. Процессом потери слуха можно управлять, и вы сможете продолжать жить полной и активной жизнью.
Лица с потерей слуха должны быть обследованы как можно скорее. Это помогает исключить такие причины, как скопление ушной серы или побочные эффекты лекарственных препаратов. Лечащий врач должен провести с вами слуховой тест.
Незамедлительно обратитесь к врачу, если у вас возникло резкое изменение слуха, или потеря слуха сопровождается такими симптомами, как головная боль, изменение зрения или головокружение.
Болезнь Меньера – заболевание внутреннего уха, которое приводит к увеличению количества жидкости в его полости и влияет на чувство равновесия и слух.
Ухо состоит из внешнего, среднего и внутреннего. Барабанная перепонка и три крошечные кости проводят звук из барабанной перепонки к передней части ушного лабиринта. Внутреннее ухо — один из трёх отделов органа слуха и равновесия. Является наиболее сложным отделом органов слуха, из-за своей замысловатой формы называется лабиринтом.
Барабанная перепонка отделяет наружное ухо от среднего уха. Когда звуковые волны достигают барабанной перепонки, они заставляют его вибрировать. Вибрации затем передаются в крошечные кости в среднем ухе, а оттуда во внутреннее ухо. Барабанная перепонка состоит из тонкой соединительной ткани, покрытой мембраной кожи на внешней стороне и слизистой оболочкой на внутренней стороне.
приступы головокружения, которые сопровождаются тошнотой и рвотой;
шум в одном или обоих ушах;
снижение слуха (одностороннее или двустороннее)
Самым тяжелым для больного симптомом является приступ головокружения. Эти приступы могут быть частыми (1-2 раза в неделю), редкими (1-2 раза в год) и эпизодическими (1 раз в несколько лет). Длятся приступы головокружения от нескольких минут до нескольких суток. Чаще всего головокружение продолжается 2-6 часов. Приступы возникают в любое время, но чаще утром и ночью. Спровоцировать приступ головокружения может психологическое и физическое напряжение. Больной ощущает вращение или ему представляется смещение окружающих предметов. Эти симптомы приносят больному огромное неудобство.
Во время приступа в больном ухе возникает ощущение оглушения. В момент приступа равновесие может быть нарушено настолько, что больной не может удержаться на ногах.
При любой попытке изменения позы или повороте головы состояние становится хуже и возникает тошнота. По окончанию приступа на протяжении 6-48 часов человек чувствует слабость.
В период ремиссии состояние больного остается удовлетворительным. Если у Вас имеются симптомы болезни Меньера, следует незамедлительно обратиться за медицинской помощью.
К специфическим методам исследования относят тест на калорийную стимуляцию глазных рефлексов путем переменного воздействия на внутреннее ухо теплой и холодной воды. Нарушение глазных рефлексов может свидетельствовать о болезни Меньера.
Невозможно излечить полностью синдром Меньера, лечение лишь помогает сократить частоту приступов. Когда синдром Меньера находится на стадии обострения, медикаментозные препараты позволяют купировать проявления внезапного приступа, а также уменьшить симптомы тошноты.
Лечение болезни Меньера, к сожалению, не помогает предотвратить снижение слуха. Терапия направлена на контроль симптомов, а также на снижение частоты количества приступов.
Лечение болезни Меньера направлено на:
Прием мочегонных средств, которые позволяют снизить накопление жидкости во внутреннем ухе;
Прием медикаментов, оказывающих подавляющее действие на вестибулярный аппарат и успокаивающих внутреннее ухо;
Соблюдение специального диетического питания с ограниченным потреблением соли, что способствует уменьшению накопления жидкости во внутреннем ухе;
Отказ от курения табака, алкоголя, приема кофеин.
Пациенту необходимо стремиться избегать стрессов, которые провоцируют развитие приступов. В ходе лечения больному прописывают препараты для улучшения мозгового кровообращения.
Если консервативное лечение болезни Меньера не помогает, прибегают к хирургическому вмешательству.
Основная цель хирургического лечения – устранение проявлений болезни, без повреждения структуры уха. Во время операции осуществляется хирургическое разрушение вестибулярного аппарата внутреннего уха. Также может осуществляться разрушение вестибулярного аппарата с помощью введения в него антибиотиков, такая процедура называется химической абляцией. Но такие методы приводят к глухоте, поэтому они применяются в самых крайних случаях.
В большинстве случаев профилактика невозможна, но поскольку в некоторых случаях болезнь может быть спровоцирована черепно-мозговыми травмами, следует соблюдать меры предосторожности: надевать шлем во время езды на мотоцикле и велосипеде, а также катания на роликах. Помимо этого, низкосолевая диета помогает сократить количество приступов, поэтому ограничение употребления соли можно назвать методом профилактики. Следует стараться избегать стрессов, аллергенных факторов, не употреблять табак, алкоголь и кофе.
Акустической невриномой называется медленно растущая опухольнерва, соединяющего ухо с головным мозгом. Этот нерв называется вестибулокохлеарным нервом. Он располагается прямо позади уха по нижней поверхности головного мозга. Невринома слухового нерва не канцерогенна (доброкачественная). Это означает, что опухоль не распространяется на другие части тела. Тем не менее, по мере своего роста она может привести к повреждению некоторых важных нервов.
Причины
Имеется связь между акустическими невриномами и таким генетическим заболеванием, как нейрофиброматоз 2 типа (НФ 2). Акустические невриномы встречаются редко.
Симптомы
Симптомы варьируют в зависимости от размера и расположения опухоли. Поскольку опухоль растет очень медленно, в большинстве случаев симптомы начинают проявляться только после 30 лет.
К наиболее часто встречающимся симптомам относятся:
Лечащий врач может заподозрить акустическую невриному на основании анамнеза вашего заболевания, неврологического осмотра или неврологических тестов. При диагностированной опухоли зачастую в ходе врачебного осмотра не выявляется никаких отклонений от нормы. Иногда могут присутствовать следующие симптомы:
· Снижение чувствительности в одной половине лица
· Асимметрия лица
· Шаткая походка
Наиболее информативным обследованием для диагностики невриномы является МРТ головного мозга. К другим методом обследования, направленным на диагностирование опухоли и других причин головокружения относятся:
· Проверка слуха (аудиологическое обследование)
· Исследование равновесия и баланса (электронистагмография)
· Проверка слуха и функций ствола мозга (слуховых вызванных потенциалов)
Лечение
Тактика лечения зависит от размера и локализации опухоли, от возраста и общего состояния здоровья. Вы вместе с Вашим врачом должны решить, следует ли наблюдать за опухолью, применять лучевую терапию для предотвращения роста опухоли, или попытаться удалить ее.
Многие акустические невриномы маленькие и растут очень медленно. При маленьких размерах опухоли и небольшим количеством или отсутствием каких-либо симптомов рекомендовано наблюдение на предмет появления каких-либо изменений, особенно данная тактика применима к пожилым пациентам. Рекомендовано регулярное проведение МРТ.
При отсутствии лечения некоторые акустические невриномы могут привести к повреждению нервов, отвечающих за слух и чувство равновесия. Они могут также повредить нервы, отвечающие за подвижность мышц и чувствительность в области лица. При очень больших размерах опухоли может развиться скопление жидкости (гидроцефалия) в головном мозге, данное состояние может быть опасными для жизни.
Удаление акустической невриномы чаще проводится в следующих случаях:
· Большие размеры опухоли
· Опухоли, проявляющиеся различными симптомами
· Опухоли с быстрым ростом
· Опухоли, сдавливающие головной мозг
Хирургическое лечение направлено на удаление опухоли и предотвращение повреждения других нервов. Хирургическое вмешательство не способно восстановить уже потерянный слух.
Принцип стереотаксической радиохирургии основан на фокусировке мощных рентгеновских лучей на небольшом участке. Данный метод считается одой из форм лучевой терапии, а не хирургической процедурой. Он может быть использован:
· Для замедления или приостановления роста опухолей, которые трудно удалить хирургическим путем
· Для лечения пациентов, которым противопоказано хирургическое лечение, например, для пожилых людей или лиц с серьезными проблемами со здоровьем
При удалении акустической невриномы могут быть повреждены нервы, что в дальнейшем может привести к потере слуха или слабости мышц лица. Это повреждение наиболее вероятно при больших размерах опухоли.
Прогноз
Акустическая невринома - это не рак. Опухоль не распространяется (метастазирует) на участки части тела. Тем не менее, она может прогрессивно расти и сдавливать различные структуры головного мозга. Пациенты с маленькими, медленно растущими опухолями, как правило, не нуждаются в лечении. Хирургическое или радиохирургическое лечение не способно вернуть потерянный слух.
Возможные осложнения
· В большинстве случаев в ходе операций на головном мозге опухоль удаляется полностью
· У большинства пациентов с небольшим размером опухоли не возникает постоянный паралич лица после операции. Тем не менее, примерно у двух третей людей с большим размером опухоли после оперативного лечение возникает постоянная слабость мышц лица.
· Примерно у половины пациентов с небольшим размером опухоли после хирургического лечения сохраняется слух на пораженной стороне.
· После проведения радиохирургии могут возникнуть такие нежелательные явления, как повреждение нерва, потеря слуха и паралич лица.
Когда необходимо обратиться к врачу
Обратитесь к врачу при появлении следующих симптомов:
· Прогрессирующая или вновь возникшая потеря слуха
