When you look at an object, you're using several muscles to move both eyes to focus on it. If you have a problem with the muscles, the eyes don't work properly.
There are many kinds of eye movement disorders. Two common ones are
Strabismus - a disorder in which the two eyes don't line up in the same direction. This results in "crossed eyes" or "walleye." (http://www.zdrav.kz/node/10206)
Nystagmus - fast, uncontrollable movements of the eyes, sometimes called "dancing eyes" (http://www.zdrav.kz/node/10264)
Some eye movement disorders are present at birth. Others develop over time and may be associated with other problems, such as injuries. Treatments include glasses, patches, eye muscle exercises, and surgery. There is no cure for some kinds of eye movement disorders, such as most kinds of nystagmus.
Көз – сфера тәрізді көру ағзасы. Ол сұйықтыққа толы. Аққабықтан, мөлдірқабықтан тұратын көздің сыртқы қабаты қорғаныс қызметін атқарады. Көздің ортаңғы қабаты тамырлардан тұрады. Ішкі қабаты (торқабық) нервтерден және жарық-түске сезімтал жалғамдардан тұрады. Сондай-ақ, мөлдірқабықтың артында орналасқан нұрлы қабық бар, ол –жұқа қозғалмалы пластина, ортасында қарашық аталатын дөңгелек ойығы бар. Оның артында қарақ (көз бұршағы) орналасқан, ол – линза түріндегі мөлдір созылмалы дене, оның басты қызметі – жарықты сындыру. Конъюнктива – қабақтың ішкі бөлігін жауып тұратын сілемей қабығы.
Жарық көзге мөлдірқабық арқылы өтеді. Көз арқылы жарықтың өтуінде мөлдірқабық қарашықтың пішіні өзгеру есебінен кеңейіп, көзге көбірек жарықты өткізеді немесе тарылып, оны шектейді. Одан кейін линзалар жарықтың торқабыққа тура шоғырланып түсуі үшін өздерінің пішінін өзгертеді. Жарық көру нервісі арқылы миға нерв сигналдарын берудің химиялық үрдісін іске қосатын фоторецепторларды қоздырады.
Мида осы нерв импульстарын өңдеу және тұтас бейне қалыптастыру жүреді.
Көздің еріксіз қозғалысы немесе нистагм мидың көз қозғалысын бақылайтын аумағы қызметінің бұзылысынан туындайды. Ішкі құлақтың дене қимылына және орналасу өзгерісіне сезімтал бөлігі (лабиринт) көздің қозғалысын бақылауға көмектеседі.
Нистагмның екі түрі бар:
Туа біткен, балалық нистагм синдромы.
Жүре пайда болған нистагм, өмір бойында жарақаттан пайда болған.
ТУА ПАЙДА БОЛҒАН НИСТАГМ (балалық нистагм синдромы)
Туа біткен нистагм, әдетте, жеңіл өтеді. Ол ушықпайды және басқа да аурулармен байланысты емес.
Бұл ауруға шалдыққан адамдар өздері көзінің бұлай қозғалуын байқамайды, тек қоршаған адамдар байқайды. Егер қозғалыстың көлемі үлкен болса, көргіштік нашарлауы мүмкін. Көруді хирургиялық араласу арқылы жақсартуға болады.
Нистагм көздің туа біткен ауруымен байланысты болуы мүмкін. Мұндай құбылыстың сирек болуына қарамастан, офтальмолог нистагм бар әр баланы көз ауруы болуына тексеруі қажет.
ЖҮРЕ ПАЙДА БОЛҒАН НИСТАГМ
Жүре пайда болған нистагмның жиі себебі – есірткі немесе кейбір дәрілік препараттарды қабылдау. Фенитоин (Дилантин) – құрысуға қарсы препарат, алкогольді немесе кез келген тыныштандыратын препаратты шамадан тыс көп тұтыну құлақ лабиринтінің қызметін бұзуы мүмкін.
Аурудың пайда болуының басқа себептері:
ЖОЛ-көлік апатындағы бас жарақаты
Ішкі құлақ аурулары, мысалы, лабиринтит немесе Меньер ауруы
Инсульт
Организмдегі тиаминнің немесе В12 дәруменінің тапшылығы
Көздің қозғалысын бақылайтын мидың аумақтарының зақымдануындағы мидың кез келген ауруы (мысалы, шашыраңқы склероз немесе ісік) нистагмды туындатуы мүмкін.
Емдеуші дәрігер сырқатнаманы мұқият зерттеп, медициналық тексеруді өткізеді, жүйке жүйесі мен ішкі құлаққа көңіл бөледі. Тексеріп, қарау кезінде дәрігер көзәйнек киюді өтінуі мүмкін, бұл көзді үлкейтіп көретуге мүмкіндік береді.
Нистагмды тексеру үшін дәрігер келесі ем-шараны жүргізуі мүмкін:
30 секунд бойы айналуды, одан кейін тоқтап, нысанға қарауға тырысуды өтінеді.
Алдында көз баяу, бір бағытта қимылдап, одан кейін тезірек, қарама қарсы бағытта қимылдайды.
Егер нистагм басқа аурумен байланысты болса, көздің қимылы аурудың себебіне байланысты болады.
Сырқатнаманы толтыруда жиі қойылатын сұрақтардың мысалдары:
Көздің мұндай қозғалысын қашан алғаш рет байқадыңыз?
Қаншалықты жиі болады?
Көздің еріксіз қозғалысы пайда болғанға дейін не болды ?
Аурудың барысы жақсарды ма, нашарлады ма, немесе басындағыдай ма?
Көздің қозғалысы бір жақтан екінші жаққа қарай бағытталған ба?
Көздің қозғалысы жоғары –төмен бағытталған ба?
Қандай дәрілік препараттарды қабылдап жүрсіз?
Басқа симптомдар байқалады ма ?
Науқасқа келесі тексеру түрлері тағайындалады:
Мидың КТ
Электроокулография: көздің қозғалысын шағын электродтардың көмегімен бағалаудың электр әдісі
Мидың МРТ
Көздің қозғалысын тіркеу арқылы вестибулярлық тексеру.
Көпшілік жағдайда туа біткен нистагм емделмейді. Жүре пайда болған нистагмның емдеуі оны туындатқан аурудың себебіне байланысты. Кейбір жағдайда нистагмды жоюға келмейді. Егер нистагм дәрілерді қабылдаумен немесе инфекциямен байланысты болса, ол әдетте, себебі жойылғанда өтеді, мысалы, дәріні қабылдауды тоқтатқанда.
Балалық нистагм синдромы бар науқастарда көру қызметін жақсарту үшін келесі емдеу әдістері көмектесуі мүмкін:
Көз – сфера тәрізді көру ағзасы. Ол сұйықтыққа толы. Аққабықтан, мөлдірқабықтан тұратын көздің сыртқы қабаты қорғаныс қызметін атқарады. Көздің ортаңғы қабаты тамырлардан тұрады. Ішкі қабаты (торқабық) нервтерден және жарық-түске сезімтал жалғамдардан тұрады. Сондай-ақ, мөлдірқабықтың артында орналасқан нұрлы қабық бар, ол –жұқа қозғалмалы пластина, ортасында қарашық аталатын дөңгелек ойығы бар. Оның артында қарақ (көз бұршағы) орналасқан, ол – линза түріндегі мөлдір созылмалы дене, оның басты қызметі – жарықты сындыру. Конъюнктива – қабақтың ішкі бөлігін жауып тұратын сілемей қабығы.
Жарық көзге мөлдірқабық арқылы өтеді. Көз арқылы жарықтың өтуінде мөлдірқабық қарашықтың пішіні өзгеру есебінен кеңейіп, көзге көбірек жарықты өткізеді немесе тарылып, оны шектейді. Одан кейін линзалар жарықтың торқабыққа тура шоғырланып түсуі үшін өздерінің пішінін өзгертеді. Жарық көру нервісі арқылы миға нерв сигналдарын берудің химиялық үрдісін іске қосатын фоторецепторларды қоздырады.
Мида осы нерв импульстарын өңдеу және тұтас бейне қалыптастыру жүреді.
Емдеуге көзәйнек киіп жүру, көздің бұлшық етін жаттықтыру үшін жаттығу жасау және оперативтік араласу жатады. Көз қимылы бұзылыстарының кейбірі, мысалы, нистагм емделмейді.
Лабиринтит – ішкі құлақтың іріңді немесес іріңсіз қабынуымен сипатталатын ауру.
Құлақ сыртқы, ортаңғы және ішкі бөлімдерден тұрады. Дыбыс жарғақ және үш кішкене сүйектер дыбысты дыбыс жарғақтан құлақ иірімінің алдыңғы жағына өткізеді.
Лабиринтит ортаңғы құлақтың жіті немесе көбінесе, созылмалы ауруларында, ортаңғы құлақтың туберкулезінде, жарақат кезінде пайда болады.
Даму жолдарына байланысты ішкі құлақтың қабыну ауруларын тимпаногендік (ортаңғы құлақтан өтетін), менингогендік (менингитте) және гематогендік (басқа ауруларда қабыну ішкі құлаққа қан арқылы беріледі) түрлеріне бөлуге болады.
Сондай-ақ, иірімнің іріңді және іріңсіз зақымдануы болады, ал таралуы бойынша диффуздық (таралған) және шектелген болады.
Келесі факторлар лабиринтиттің пайда болу қаупін арттырады:
Алкогольдің үлкен мөлшерін қабылдау
Шаршау
Аллергия болу тарихы
Вирустық аурудың, респираторлық инфекциядан кейін
Құлақтың инфекциясы
Темекі шегу
Күйзеліс
Рецептімен немесе рецептісіз берілетін белгілі бір дәрілерді қолдану (әсіресе, аспирин)
Уақытылы дәрігерге көрінгенде және дұрыс емделгенде болжамы – оң. Ауыр симптомдары аптаның ішінде өтеді. Науқастардың көпшілігі 2-3 ай барысында сауығады. Егде науқастарда бас ауыруы және бас айналуы байқалуы мүмкін. Егер асқынуға жол беріліп, естімей қалу орын алса, есту қалпына келмеуі мүмкін.
Когда вы смотрите на объект, вы задействуете несколько мышц для сосредоточения на нем обоих глаз. При наличии проблем с мышцами нарушается согласованная работа глаз.
Глаз – орган зрения сферической формы. Он заполнен жидкостью. Наружный слой глаза, состоящий из склеры (белочной оболочки) и роговицы, выполняет защитную функцию. Средний слой глаза состоит из сосудов. Внутренний слой (сетчатка) состоит из нервных, свето- и цветочувствительных окончаний. Также имеется радужная оболочка глаза, которая расположена за роговицей, она представляет собой тонкую подвижную пластинку с круглым отверстием посередине, называемым зрачком. За ним находится хрусталик – это прозрачное эластичное тело в форме линзы, его главная функция - светопреломление. Конъюнктива – это слизистая оболочка, покрывающая внутреннюю часть век.
Свет проникает в глаз через роговицу. При прохождении света через глаз роговица за счет изменения формы зрачка может расширяться и пропускать в глаз больше света или сужаться, ограничивая его. Затем линзы меняют свою форму, настраивая точную фокусировку света на сетчатке. Свет возбуждает фоторецепторы, за счет которых запускается химический процесс передачи нервных сигналов в мозг через зрительный нерв. В мозге происходит обработка этих нервных импульсов и формирование целостного изображения.
Существует множество видов глазодвигательных расстройств. Наиболее распространенными из них являются:
· Косоглазие - заболевание, при котором движения глаз несогласованны, при этом зрительные оси не могут быть сведены на одном объекте.
· Нистагм - быстрые, неконтролируемые движения глаз, иногда называемые "танцующими глазами"
Некоторые глазодвигательные расстройства присутствуют с рождения. Другие развиваются в течение жизни и могут быть связаны с другими проблемами, такими как травмы.
Лечение включает ношение очков, выполнение упражнений для тренировки мышц глаз и проведение оперативного вмешательства. Некоторые виды глазодвигательных расстройств, например, нистагм неизлечимы.
Лабиринтит – заболевание, характеризующееся гнойным или негнойным воспалением внутреннего уха.
Ухо состоит из внешнего, среднего и внутреннего. Барабанная перепонка и три крошечные кости проводят звук из барабанной перепонки к передней части ушного лабиринта.
Лабиринтит возникает при острых или чаще хронических воспалениях среднего уха, туберкулезе среднего уха, травме.
В зависимости от путей развития воспалительные заболевания внутреннего уха можно разделить на тимпаногенные (переход воспаления из среднего уха), менингогенные (при менингите) и гематогенные (при других заболеваниях воспаление передается во внутреннее ухо через кровь).
Различают также гнойные и негнойные поражения лабиринта, а по распространению-диффузные (распространенные) и ограниченные.
Следующие факторы повышают риск возникновения лабиринтита:
Врач диагностирует заболевание, выслушав жалобы больного, которые указывают на симптомы лабиринтита.
Обычно специализированные тесты не нужны для диагностики этого заболевания, но врач может попросить пациента пройти следующие диагностические процедуры:
ЭЭГ (электроэнцефалограмма – исследование электрической активности головного мозга)
Электронистагмография (исследование электрической активности мышц глаза)
При своевременном обращении и правильном лечении прогноз вполне благоприятный.
Тяжелые симптомы болезни проходят в течение недели. Большинство пациентов полностью выздоравливают в течение 2-3 месяцев. У пожилых пациентов может наблюдаться головная боль и головокружение.
Если в результате запущенности болезнь привела к потере слуха, то слух может и не восстановиться.
