Лабиринтит – ішкі құлақтың іріңді немесес іріңсіз қабынуымен сипатталатын ауру.
Құлақ сыртқы, ортаңғы және ішкі бөлімдерден тұрады. Дыбыс жарғақ және үш кішкене сүйектер дыбысты дыбыс жарғақтан құлақ иірімінің алдыңғы жағына өткізеді.
Лабиринтит ортаңғы құлақтың жіті немесе көбінесе, созылмалы ауруларында, ортаңғы құлақтың туберкулезінде, жарақат кезінде пайда болады.
Даму жолдарына байланысты ішкі құлақтың қабыну ауруларын тимпаногендік (ортаңғы құлақтан өтетін), менингогендік (менингитте) және гематогендік (басқа ауруларда қабыну ішкі құлаққа қан арқылы беріледі) түрлеріне бөлуге болады.
Сондай-ақ, иірімнің іріңді және іріңсіз зақымдануы болады, ал таралуы бойынша диффуздық (таралған) және шектелген болады.
Келесі факторлар лабиринтиттің пайда болу қаупін арттырады:
Алкогольдің үлкен мөлшерін қабылдау
Шаршау
Аллергия болу тарихы
Вирустық аурудың, респираторлық инфекциядан кейін
Құлақтың инфекциясы
Темекі шегу
Күйзеліс
Рецептімен немесе рецептісіз берілетін белгілі бір дәрілерді қолдану (әсіресе, аспирин)
Уақытылы дәрігерге көрінгенде және дұрыс емделгенде болжамы – оң. Ауыр симптомдары аптаның ішінде өтеді. Науқастардың көпшілігі 2-3 ай барысында сауығады. Егде науқастарда бас ауыруы және бас айналуы байқалуы мүмкін. Егер асқынуға жол беріліп, естімей қалу орын алса, есту қалпына келмеуі мүмкін.
Лабиринтит – заболевание, характеризующееся гнойным или негнойным воспалением внутреннего уха.
Ухо состоит из внешнего, среднего и внутреннего. Барабанная перепонка и три крошечные кости проводят звук из барабанной перепонки к передней части ушного лабиринта.
Лабиринтит возникает при острых или чаще хронических воспалениях среднего уха, туберкулезе среднего уха, травме.
В зависимости от путей развития воспалительные заболевания внутреннего уха можно разделить на тимпаногенные (переход воспаления из среднего уха), менингогенные (при менингите) и гематогенные (при других заболеваниях воспаление передается во внутреннее ухо через кровь).
Различают также гнойные и негнойные поражения лабиринта, а по распространению-диффузные (распространенные) и ограниченные.
Следующие факторы повышают риск возникновения лабиринтита:
Врач диагностирует заболевание, выслушав жалобы больного, которые указывают на симптомы лабиринтита.
Обычно специализированные тесты не нужны для диагностики этого заболевания, но врач может попросить пациента пройти следующие диагностические процедуры:
ЭЭГ (электроэнцефалограмма – исследование электрической активности головного мозга)
Электронистагмография (исследование электрической активности мышц глаза)
При своевременном обращении и правильном лечении прогноз вполне благоприятный.
Тяжелые симптомы болезни проходят в течение недели. Большинство пациентов полностью выздоравливают в течение 2-3 месяцев. У пожилых пациентов может наблюдаться головная боль и головокружение.
Если в результате запущенности болезнь привела к потере слуха, то слух может и не восстановиться.
