Пиелонефрит — бүйрек түбегінің, тостақшасының, паренхимасының қабыну ауруы, түрлі бактериялардан туындайды, көбінесе, ішек таяқшасынан.
Женская мочевыделительная система
Мужская мочевыделительная система
Бүйректер – жұпты ағза, несеп түзілу қызметін орындайды. Несепқап (қуық) – іш қуысының төменгі бөлігінде орналасқан қуыс ағза. Онда бүйректің өндіретін сұйық қалдығы - несеп жинақталады.
Себептері
Сау адамның несебі – зарарсыз, себебі, құрамында бактериялар болмайды, бірақ, бактериялар несеп жолдарына жақын орналасқан ағзалардан (ішек, жыныс ағзалары) өту арқылы (несеп шығару жолы, несепқап пен несепағар) өтеді, сондай-ақ, лимфа және қан жүйесі арқылы өтіп, несеп жүйесінде көбейеді. Пиелонефрит, сондай-ақ, бүйректен несеп ағуы бұзылған жағдайда да дамиды.
Пиелонефритке кез келген жастағы адам шалдығады, көбінесе, 7 жасқа дейінгі балалар, 18-30 жас аралығындағы әйелдер (жыныстық өмірдің басталуы, жүктілік немесе босануға байланысты), сондай-ақ, егде жастағы ерлер (қуық асты безінің аденомасына, простатитке немесе уретритке шалдыққандар) ауырады.
Пиелонефриттің жиі себебі – несеп-тас ауруы жиі бүйрек шаншуымен.
Пиелонефриттің дамуы ықтималдығы организмнің жалпы иммунитеті төмендегенде, қант диабетінде, туберкулезде, гиповитаминозда, созылмалы қабыну ауруларында артады.
Симптомдары
Пиелонефриттің симптомдары және емдеу тығыз байланысты, сондықтан, аурудың түрлерінің көрінісіндегі оларға тән айырмашылығын білу маңызды.
Жіті түрі
· Несептегі өзгерістер: бұлыңғыр немесе сәл қызыл реңкті, алыстан өткір және сасық иісі болуы мүмкін;
· Буында және/немесе белде сыздайтын, кейде жіті ауырсыну, көбінесе, шапқа береді. Науқастар алға еңкейгенде ауырсынудың күшеюін байқайды;
· Ұдайы жүрек айнуы, құсумен ұстамасымен;
· Денсаулық жақсы болған кезде температураның күрт көтерілуі, қалтырау;
· Біртіндеп күшейетін бас ауыруы;
· Тәбеттің төмендеуі, жалпы әлсіздік.
Созылмалы түрі
Көбінесе симптомсыз өтеді, осыдан бұл түрін анықтау қиын. Кезеңді түрде асқынуы байқалады, олар көрінісі бойынша жіті пиелонефритке ұқсайды.
Пиелонефрит балаларда симптомсыз өтеді. Ауруды келесі белгілері бойынша байқауға болады:
· Несеп шығарудың түсініксіз жиілеуі;
· Терінің солғындығы;
· Көңіл-күйдің құбылуы;
· Баланың себепсіз шаршауы.
Диагностика
Жіті пиелонефритті анықтауда зертханалық әдістер аса маңызды:
· Қан талдауы
· Қанның жалпы талдауы
· Несепті микроорганизмдерге зерттеу және микроорганизмдердің антибиотиктерге сезімталдығын анықтау.
Сондай-ақ, диагностика үшін ультрадыбыстық зерттеу, компьютерлік томография, цистоуретрография және басқа зерттеу әдістері жүргізіледі.
Несеп шығару жолдарының жағдайын нақтылау үшін бүйректің ультрадыбыстық зерттеуін жүргізеді.
Емдеу
Пиелонефритті емдеу үшін антибиотиктер немесе басқа антибактериалдық препараттар тағайындалады. Емдеуді таңдауда несеп талдауының нәтижелеріне, микроорганизмдердің антибиотиктерге сезімталдығын анықтауға сүйенеді. Жіті пиелонефриттің созылмалы түрге көшуінің алдын алу үшін антибактериалдық емдеуді 6 апта бойы жалғастырады. Дұрыс емдеуде бір-екі аптадан кейін науқастың жағдайы жақсарады. Алайда, антибактериалдық препараттарды барлық тағайындалған мерзім бойы қабылдау қажет.
Пиелонефрит бүйректің немесе несеп бөлу жүйесінің басқа аурулары кезінде дамыған болса, негізгі ауруды емдеу міндетті.
Аурудың болжамы
Жіті пиелонефритте болжамы көбінесе –оң, дұрыс емдеуде - сауығу.
Созылмалы пиелонефритте болжамы – оң бола бермейді, созылмалы бүйрек жеткіліксіздігі дамуы мүмкін.
Мүмкін асқынулары
Жіті пиелонефриттің асқынуы – қарама қарсы бүйректегі жіті пиелонефриттің дамуы, бактериоуытты шок және сепсис (қанға бактериялар мен олардың уыттарының үлкен көлемінің түсуі).
Қашан дәрігерге көріну қажет
Пиелонефриттің жоғарыда келтірілген симптомдары болса, дәрігерге көріну қажет. Ауруды үй жағдайында емдеуге тырыспаңыз.
Алдын алу
Несеп-тас ауруын емдеу, тасты уақытылы алып тастау.
Созылмалы пиелонефриттің асқынуының алдын алу
Созылмалы инфекция (баспа, тіс жегі, гайморит) ошақтарын уақытылы анықтау және емдеу.
Пиелонефрит — это воспалительное заболевание почечных лоханок, чашечек и паренхимы почки, вызванное различными бактериями, чаще всего кишечной палочкой.
Женская мочевыделительная система
Мужская мочевыделительная система
Почки - парный орган, выполняющий функции мочеобразования. Почка состоит из соединительной фиброзной капсулы, системы накопления и выведения мочи, а также почечной лоханки, которая служит для сбора мочи из почечных канальцев. Мочевой пузырь – это полый орган, расположенный в нижнем отделе брюшной полости. В нем скапливается моча –жидкие отходы, производимые почками
У здорового человека моча стерильна, т.е. не содержит бактерии, но бактерии способны проникать в мочевые пути из близко расположенных органов (кишечника, половых органов) восходящим путем (через мочеиспускательный канал, мочевой пузырь и мочеточники), а также через лимфатическую и кровеносную систему, и размножаться в мочевой системе. Пиелонефрит также развивается в тех случаях, когда нарушается отток мочи из почки.
Пиелонефритом может заболеть человек любого возраста, но чаще им болеют дети до 7 лет, женщины 18-30 лет, у которых появление пиелонефрита связано с началом половой жизни, беременностью или родами, и пожилые мужчины, страдающие аденомой простаты, простатитом или уретритом.
Частой причиной пиелонефрита является мочекаменная болезнь с частыми почечными коликами.
Вероятность развития пиелонефрита возрастает при снижении общего иммунитета организма, сахарном диабете, туберкулезе, гиповитаминозе и хронических воспалительных заболеваниях.
Очень часто протекает бессимптомно, из-за чего эту форму сложно выявить. Периодически наблюдаются обострения, которые по своим проявлениям очень напоминают острый пиелонефрит.
Пиелонефрит у детей часто протекает бессимптомно. Заметить приближение болезни можно лишь по следующим признакам:
Лечение острого пиелонефрита обычно проводят в стационаре. Рекомендуется постельный режим, диета, обильное питье. Обязательно назначают антибиотики или другие антибактериальные препараты. При выборе терапии опираются на результаты анализа мочи, на определение чувствительности микроорганизмов к антибиотикам. Для того, чтобы предупредить переход острого пиелонефрита в хронический, антибактериальную терапию продолжают в течение 6 недель. При правильном лечении уже через одну-две недели состояние пациента улучшается. Однако антибактериальные препараты следует принимать в течение всего назначенного срока.
В случае, если пиелонефрит развился на фоне другого заболевания почек или мочевыделительной системы, обязательным является лечение основного заболевания.
Из осложнений острого пиелонефрита следует выделить развитие острого пиелонефрита в противоположной почке, бактериотоксический шок и сепсис (проникновение в кровь огромного количества бактерий и их токсинов).
