Эпидидимит – бұл аталық бездің қосалқысының, аталық безді ұрық шығатын жолмен қосатын түтіктің ісінуі (қабынуы).
.
Аталық бездерде ерлердің гормондары және шәует өндіріледі. Бұл ұманың (пенистің артында орналасқан тері-бұлшық еттік түзіліс) ішіндегі екі жұмыртқа тәрізді ағзалар.
Эпидидимит 19-35 жас аралығындағы жас ерлердің арасында кең таралған. Бұл әскери қызметкерлердің арасында ауруханаға көрінудің жиі себебі.
Эпидидимит әдетте, бактериалдық инфекцияның несеп шығаратын каналдан, қуық асты безінен немесе қуықтан өтуінде пайда болады. Гетеро жыныстық қатынасты ерлердің арасында бұл ауруды жиі туындататын инфекциялар - гонорея және хламидиоз. Балаларда, егде жастағы ерлерде, гомо жыныстық қатынасты ерлерде аурудың жиі қоздырғышы – ішек таяқшасы.
Туберкулез микобактериясы эпидидимитті туындатуы мүмкін. Уреаплазма бактериясы да бұл аурудың себебі болуы мүмкін.
Эпидидимиттің басқа себебі – жүрек ырғағының бұзылысын емдейтін, амиодарон аталатын дәрілік препаратты қабылдау болуы мүмкін.
Эпидидимиттің пайда болу қаупі артады:
· Сүндетке отырғызылмаған ерлердің арасында
· Жуырда болған хиургиялық араласудан кейін немесе несеп жолдарындағы мәселелерде
· Үрпі катетерін ұдайы қолдануда
· Презервативсіз, бірнеше серіктеспен жыныстық қатынаста.
Эпидидимит температураның сәл артуынан, қалтырау мен аталық без аумағында ауырлық сезімінен басталуы мүмкін. Біртіндеп, бұл аумақ қысымға сезімтал бола бастайды.
Эпидидимиттің басқа симптомдары:
· Шәуеттегі қан
· Несеп шығару каналынан бөлінді (пенистың ұшында)
· Іштің төменгі бөлігінде немесе жамбас қуысы аумағында жайсыздық
· Қызба
· Шаптағы ауырсыну
· Аталық бездің ісінуі
· Шәует шашу кезіндегі ауырсыну
· Несеп шығару кезіндегі ауырсыну және күйдіру сезімі
· Ұманың ауырсынатын ісінуі
· Зақымданған жақтағы шаптың аумағындағы ісіну, ширығу
· Аталық бездегі ауырсыну, нәжіс шығару кезінде күшейетін.
Тексеру кезінде зақымданған жақта қызару, ширығу, кейде ұманың ісінуі де анықталады. Ширығу әдетте, аталық бездің шағын бөлігінде, қосалқының орналасқан аумағында пайда болады.
Сондай-ақ, шаптың аумағындағы лимфа түйіндерінің ұлғаюы және пенистен бөлінді шығуы анықталуы мүмкін. Ректалдық зерттеу кезінде қуық асты безінің ұлғаюы анықталуы мүмкін.
· Несептің жалпы талдауы қоздырғышты анықтау үшін (несептің бірнеше үлгілерін тапсыру қажет болады: бастапқы, ортаңғы үлесін, қуық асты безін уқалаудан кейін)
· хламидиоз және гонореяға тексеру.
Бұл ауруды аталық бездің бұралуынан айыра білу қажет. Аталық бездің бұралуы – шұғыл хирургиялық араласуды қажет етеін ауру.
Дәрігер инфекцияны емдеу үшін дәрілерді тағайындайды. Жыныстық жолмен берілетін инфекциялар антибиотиктерді тағайындауды қажет етеді. Жыныстық қатынастағы серіктестеріңіз де емделуі тиіс. Ауырсынуды басатын және қабынуға қарсы препараттар қажет болуы мүмкін.
Амиодаронды қабылдаудан болған эпидидимитті емдеу оның мөлшерлемесін азайтуға немесе препаратты алмастыруға негізделеді.
Науқастарға төсекте болу тәртібін қадағалау қажет, ұманы жоғары орналастырып, оған мұзы бар пакетті басу қажет. Емдеу курсын аяқтағаннан кейін қайтадан дәрігерге барып, инфекцияның толық емделгендігіне көз жеткізу қажет.
Эпидидимит әдетте антибиотикпен емделгенде өтеді. Жыныстық немесе репродуктивтік мүмкіндіктер бұл кезде төмендемейді. Дегенмен, ауру қайталануы мүмкін.
Емдеу болмаса, немесе басқа жағдайларда ауру созылмалы түрге көшуі мүмкін. Созылмалы барысында ісіну болмайды, бірақ, науқас ұдайы ауырсынуды сезінеді.
Эпидидимиттің симптомдары болса, дәрігерге көрініңіз. Кенеттен немесе жарақаттан аталық безде күшті ауырсыну пайда болса, шұғыл медициналық жәрдемге жүгініңіз.
Ауруды ерте анықтау және инфекцияларды емдеу арқылы эпидидимиттің асқынуының алдын алуға болады.
Эпидидимит пайда болу қаупі бар операциялардың алдында дәрігер антибиотик тағайындауы мүмкін. Қауіпсіз жыныстық қатынас (жыныстық қатынастағы бір ғана серіктес, презерватив қолдану) жыныстық жолмен берілген аурулардан болған эпидидимиттің алдын алуға көмектесуі мүмкін.
Эпидидимит – это отек (воспаление) придатка яичка, трубки, соединяющей яичко с семявыносящим протоком.
В яичках, или семенниках, вырабатываются мужские гормоны и сперма. Это два яйцевидных органа внутри мошонки (кожно-мышечное мешковидное образование, расположенное за пенисом).
Эпидидимит наиболее распространен среди молодых мужчин в возрасте 19 – 35 лет. Это распространенная причина обращения в больницу среди военнослужащих.
Эпидидимит обычно возникает при проникновении бактериальной инфекции из мочеиспускательного канала, предстательной железы или мочевого пузыря. Наиболее распространенные инфекции, которые вызывают это заболевание среди молодых гетеросексуальных мужчин, гонорея и хламидиоз. У детей, пожилых мужчин, а также гомосексуальных мужчин частым возбудителем является кишечная палочка.
Микобактерия туберкулеза может вызывать эпидидимит. Другая бактерия, такая как уреаплазма, также может быть причиной данного заболевания.
Другой причиной эпидидимита может быть прием лекарственного препарата под названием амиодарон, который назначается для лечения нарушений сердечного ритма.
Риск возникновения эпидидимита повышается:
Среди необрезанных мужчин
После недавнего хирургического вмешательства или при наличии проблем в мочевых путях
При регулярном использовании уретрального катетера
При половом акте с более чем одним партнером без использования презервативов
Эпидидимит может начаться с небольшого повышения температуры, озноба и ощущения тяжести в области яичка. Постепенно эта область становится все более чувствительной к давлению.
Другие симптомы эпидидимита:
Кровь в сперме
Выделения из мочеиспускательного канала (на кончике пениса)
Дискомфорт в нижней части живота или в области таза
Во время обследования на стороне поражения выявляется покраснение, напряжение, а иногда и припухлость мошонки. Напряжение, как правило, возникает на небольшом участке яичка, в области расположения придатка.
Также может быть выявлено увеличение лимфатических узлов в области паха и выделения из пениса. При ректальном исследовании может быть выявлено увеличение простаты.
Общий анализ мочи и посев мочи на выявление культуры возбудителя (возможно, потребуется сдать несколько образцов мочи: начальную порцию, среднюю порцию и после массажа простаты)
Врач назначит вам лекарства для лечения инфекции. Инфекции, передаваемые половым путем, требуют назначения антибиотиков. Ваши половые партнеры также должны пролечиться. Возможно, вам потребуются обезболивающие и противовоспалительные препараты.
Лечение эпидидимита, обусловленного приемом амиодарона, заключается в снижении дозировки или в замене препарата.
Пациентам рекомендуется соблюдение постельного режима с приданием возвышенного положения мошонке, при этом необходимо прикладывать к ней мешочки со льдом. После завершения курса лечения необходимо снова посетить врача, чтобы удостовериться в том, что инфекция полностью излечена.
Эпидидимит обычно излечивается после курса антибиотикотерапии. Снижения сексуальных или репродуктивных возможностей при этом, как правило, не происходит. Тем не менее, заболевание может повториться.
При отсутствии лечения или в некоторых других случаях заболевание может перейти в хроническую форму. В случае хронического течения отек отсутствует, но пациент все время ощущает боль.
Обратитесь к врачу при наличии у вас симптомов эпидидимита. Обратитесь в службу оказания экстренной медицинской помощи, если у вас имеется сильная боль в яичках, возникшая внезапно или после травмы.
Вы можете предотвратить осложнения эпидидимита путем ранней диагностики заболевания и лечения любых инфекций.
Врач может назначить вам антибиотики перед операцией, при которой имеется риск возникновения эпидидимита. Практика безопасного секса (половой акт только с одним партнером, использование презервативов) может помочь предотвратить эпидидимит, вызванный заболеваниями, передающимися половым путем.
Уретрит – это отек и раздражение (воспаление) мочеиспускательного канала - уретры. Уретра представляет собой трубку, по которой моча выводится из организма.
Мочеполовая система у женщин Мочеполовая система у мужчин
Женские и мужские мочевыводящие пути различаются только длиной уретры.
Уретрит может быть вызван бактериями или вирусами. Бактерии, вызывающие инфекции мочевыводящих путей (кишечная палочка) и некоторые заболевания, передающиеся половым путем (хламидиоз, гонорея), также могут быть причиной уретрита. К вирусам, способным вызвать уретрит, относятся вирус простого герпеса и цитомегаловирус.
К другим причинам относятся:
Травмы
Повышенная чувствительность к химическим веществам, используемым в спермицидах или противозачаточных желе, кремах или пене
Факторы риска возникновения уретрита:
Женщины репродуктивного возраста
Мужчины в возрасте 20 - 35 лет
Большое число сексуальных партнеров
Сексуальное поведение, сопряженное с высоким риском (например, анальный секс без презерватива)
Вам могут быть назначены обезболивающие, в том числе нестероидные противовоспалительные препараты или Феназопиридин (Пиридиум), который наряду с антибиотиками работает в мочевыводящих путях.
Лицам с уретритом, проходящим курс лечения, следует избегать секса или пользоваться презервативами. Если причиной воспаления является инфекция, ваш сексуальный партнер также должен пройти курс лечения.
Лицам с уретритом, вызванным травмой или химическими раздражителями, следует избегать травм и раздражителей.
Уретрит, который не проходит после лечения антибиотиками и длится не менее 6 недель, называется хроническим уретритом. Для лечения этой проблемы могут быть использованы различные антибиотики.
При правильной диагностике и лечении уретрит обычно протекает без особых осложнений.
Тем не менее, уретрит может привести к необратимому повреждению уретры (образование стриктур уретры) и других мочеполовых органов, как у мужчин, так и у женщин.
Некоторые причины уретрита могут быть исключены при соблюдении личной гигиены и практики безопасного сексуального поведения, включающего моногамию (только один половой партнер) и использование презервативов.
Инфекция мочевого пузыря (цистит) – это наиболее распространенная инфекция нижних мочевыводящих путей. Причиной появления инфекции мочевого пузыря обычно является попадание бактерии в мочевой пузырь через уретру.
Инфекции мочевого пузыря более распространены у женщин, чем у мужчин.
Симптомы инфекции мочевого пузыря могут варьироваться от слабых до сильно выраженных и могут включать:
Жгучую боль при мочеиспускании (дизурия).
Частые позывы на мочеиспускание со скудным количеством мочи.
Кровь в моче (гематурия).
Симптомы инфекции мочевого пузыря у детей зависят от возраста ребенка. Дети раннего возраста могут плакать при мочеиспускании или их может стошнить вследствие инфекции мочевого пузыря. Бывает достаточно трудно определить, являются ли симптомы результатом проблем мочеполовой системы или других причин.
Если не принять мер к излечению, то инфекции мочевого пузыря могут привести к более серьезным инфекциям почек, которые в свою очередь вызывают лихорадку и боль в пояснице и могут привести к серьезному поражению почек. От инфекций мочевого пузыря лечат с помощью антибиотиков.
.
