Сперматоцеле, аталық бездің кистасы – ұманың маңайындағы сұйықтық толған, ауырсынбайтын, қатерсіз түзіліс, ол ұрық сұйықтығының ағуының бұзылысы нәтижесінде пайда болады. Сперматоцеле әдетте, аталық бездің жоғарғы бөлігінде немесе артында орналасады. Кистаның қабырғасы әдетте, тегіс, ақшыл, бұлыңғыр сұйықтықпен толған, және әдетте, шәует болады. Сперматоцеле тұрақты болуы мүмкін, немесе өседі. Егер оның өлшемі айқын ұлғайса, және ауырсыну пайда болса, емдеудің мүмкін нұсқаларының бірін орындау қажет. Жалпы, сперматоцеле аса күрделі ауру емес.
Сперматоцеленің пайда болуының нақты себебі белгісіз. Сперматоцеле жарақаттың немесе қабынудың нәтижесінде пайда болуы мүмкін, бірақ, бұл міндетті түрде емес. Киста шығу түтіктері мен қосалқылардың бітелуінде де пайда болуы мүмкін. Сонымен қатар, мүмкін себебі ретінде диэтилстильбэстролдың (ДЭС), эстрогеннің жасанды түрінің құрсақ ішінде әсерін де қарастырады.
Сперматоцеленің даму жиілігі нақты зерттелмеген, бірақ, барлық ерлердің 30 % шағын кисталар болады деп саналады, ал үлкен сперматоцеле сирек кездеседі. Аурушаңдық жасқа байланысты артады, сперматоцеле 40-50 жаста көп анықталады. Ауруға нәсілдік немесе этникалық бейімділік жоқ.
Сперматоцеле әдетте, ұманың аумағын науқастың өзі немесе дәрігер қарағанда анықталады. Диафаноскопия (жарық сәулесін өткізіп, қарау) кезінде сәуле сперматоцеле арқылы өтеді, бұл түзілістің күрделі іс еместігін, қатерсіз киста екендігін көрсетеді. Ультрадыбыстық зерттеу ауруды анықтаудың сенімді, араласуы аз және қымбат емес әдісі.
Көпшілік жағдайларда сперматоцеле жайсыздық туындатпайды және науқастар оны көбінесе, байқамайды. Ауырсыну болмаса, науқасты жай бақылау ұсынылады. Дегенмен, кейбір науқастар кистаның өлшеміне байланысты жайсыздық, ауырсынуды сезінеді. Мұндай жағдайларда емдеудің келесі нұсқалары ұсынылады:
Дәрімен емдеу: сперматоцелеге байланысты ауырсынуды жеңілдету үшін анальгетиктер немесе қабынуға қарсы құралдар тағайындалады. Сперматоцелені емдеу үшін басқа ешқандай дәрі қарастырылмайды.
Емдеудің араласуы аз әдістері: Аспирация және склеротерапия – сперматоцелені емдеуде сирек қолданылатын екі тәсіл. Аспирация кезінде сперматоцелені инемен тесіп, ішіндегісін шприцтің көмегімен алады. Склеротерапия кезінде тітіркендіретін бөлікті сперматоцеленің қуысына енгізеді, бұл оның қабырғасының түсуіне және сұйықтықтың түзілуінің тоқтауына ықпал етеді. Кейбір жұмыстарда емдеудің бұл әдістерінің тиімділігі және қауіпсіздігі сипатталғанымен, жалпы, олар ұсынылмайды. Сперматоцеленің қайталануы – асқыну, емдеудің екі әдісінен кейін де кездеседі, химиялық эпидидимит және ауырсыну склеротерапияның асқынулары. Аспирация және склеротерапия қосалқылардың зақымдану қаупі салдарынан ұрпақ өрбіту жасындағы ерлерде қолданылмайды, нәтижесінде, ұрық шығару жолдарының өткізгіштігі бұзылады.
Хирургиялық емдеу: Сперматоцелеэктомия – симптомдық кисталарды емдеудің стандарттық әдісі, бұл шара кезінде сперматоцелені хирургиялық жолмен алып тастау және оны қасындағы қосалқының тінінен ажырату қарастырылады. Хирургиялық емдеудің мақсаты – сперматоцелені алып тастау, ерлердің репродуктивтік жүйесінің тұтастығын сақтай отырып. Сперматоцелеэктомия – амбулаторлық шара, жергілікті немесе жалпы анестезиямен, бір сағат ішінде орындалады. Кейде операция кезінде қосалқы алынып тасталады.
Ұманы ұстап тұратын арнайы таңғышты (суспензорий) салғаннан кейін науқасты үйге шығарады. Ісінуді азайту үшін екі –үш күн бойы шап аумағында мұз салынған пакетті қою ұсынылады. Ауырсынуды басатын дәрілік препараттар операциядан кейін 1-2 күнге тағайындалады. Науқастар шара өткеннен кейін 48 сағаттан соң жуына алады. Дәрігерге қайта келу операциядан кейін 1-3 аптадан кейін тағайындалады. Суспензорийді 7-14 күн бойы ұстау қажет. Ұманың ісінуі әдетте, 2-21 күн бойы сақталады.
Сперматоцелеэктомияның асқынуы сирек болады, бірақ, оған қызба, жұқпалар, қан кетуі, қайталану және ұдайы ауырсыну кіреді. Сперматоцеленің қайталануы шамамен, 10-25% жағдайда пайда болады. Сондай-ақ, ұрық шығару жолдарының бітелуі пайда болуы мүмкін, бұл бедеулікке апаруы мүмкін. Сондықтан, бұл әдіс балалы болуды жоспарлайтын ерлерге, көбінесе, ұсынылмайды.
The male reproductive structures include the penis, the scrotum, the seminal vesicles and the prostate.
What is a spermatoceles? Spermatocele, also known as a spermatic cyst, are typically painless, noncancerous (benign) fluid filled cysts that are outpocketing of fluid from the epididymis. They usually sit near the top and/or behind the testicle, but appear separate from the testis. Spermatoceles are typically smooth and they are usually filled with a whitish, cloudy fluid and usually contain sperm. Over time, spermatoceles may remain stable in size or they may grow. If in fact the size becomes bothersome, or results in pain, then there are several treatment options to rectify the problem. Spermatoceles are generally no more than a nuisance rather than a serious medical condition.
What can cause spermatoceles? The precise cause of spermatoceles is not known. While spermatoceles may form as a result of trauma or inflammation, these conditions are certainly not required for spermatocele formation. Others suggest that blockage of the efferent ducts and epididymis result in spermatocele formation. Additionally, in utero exposure to diethylstilbestrol (DES), a synthetic form of estrogen, has also been suggested as a possible cause.
How common are spermatoceles? The precise incidence of spermatoceles is unknown, but an estimated 30 percent of all men have small spermatoceles with larger sized spermatococeles being much less common.. Incidence increases with age, with peak rates for the diagnosis of spermatoceles occurring in men in their forties and fifties. No racial or ethnic predispositions to spermatocele formation are known.
What are the symptoms of spermatoceles? Men with spermatoceles usually have no symptoms. However, when associated symptoms are present, they may include scrotal heaviness and/or dull discomfort but usually not sharp pain.
How are spermatoceles diagnosed? Spermatoceles are typically discovered through a man's self-examination of his testicles or at the time of an evaluation by a physician. Light can be shined through a spermatocele (transillumination), indicating that the mass is not a solid tumor but more likely a benign cyst.Ultrasound examination remains a very reliable means of evaluation and is a relatively quick, noninvasive and inexpensive test.
How are spermatoceles treated? Since spermatoceles generally do not cause discomfort and often go unnoticed by patients, they RARELY require treatment. The standard treatment for spermatoceles without pain is observation. Nevertheless, some affected individuals do experience significant associated symptoms, such as bothersome size or pain. When intervention is indicated, the available treatment options include:
Medical therapy: Oral analgesics or anti-inflammatory agents may be used to relieve pain associated with symptomatic spermatoceles. No other type of medical therapy is specifically indicated for the treatment of spermatoceles.
Minimally invasive therapies: Aspiration and sclerotherapy are two less commonly utilized approaches to treat spermatoceles. Aspiration involves puncture of the spermatocele with a needle and withdrawal of its contents into a syringe. Sclerotherapy is performed with subsequent injection of an irritating agent directly into the spermatocele sac to cause it to heal or scar closed, removing the spermatocele space which theoretically decreases the odds of fluid reaccumulation. Although several reports describe the effectiveness and tolerability of these treatment options, they are generally not recommended. Spermatocele recurrence is a common complication with both approaches, and chemical epididymitis and pain are common complications with sclerotherapy. Furthermore, aspiration and sclerotherapy have limited applicability in men of reproductive age, due to the significant risk of epididymal damage potentially leading to obstruction and resultant subfertility.
Surgical therapy: Spermatocelectomy is the standard treatment of symptomatic spermatoceles and involves surgical removal of the spermatocele from the adjoining epididymal tissue. The overall goal of surgical therapy is removal of the spermatocele with preservation of the continuity of the male reproductive tract. This an outpatient procedure is usually performed under local anesthesia with sedation or general anesthesia and usually takes less than one hour to perform. Sometimes, the epididymis is removed as well when a spermatocelectomy is performed.
What can be expected after surgical treatment? Patients are generally discharged home with a pressure dressing consisting of an athletic supporter filled with fluffy gauze. Ice packs are applied for two to three days to minimize swelling. Oral pain medications are generally used for one to two days postoperatively. Patients usually may shower at 48 hours after surgery, and a follow-up visit is scheduled for one to three weeks after the procedure. Patients usually wear a scrotal support for 7-14 days after the procedure. Scrotal swelling is usual and will typically last from 2 -21 days.
Potential complications of spermatocelectomy are not common but include fever, infection, bleeding (scrotal hematoma), recurrence and persistent pain. Recurrence of a spermatocele occurs in approximately 10-25% of cases. Furthermore, inadvertent epididymal obstruction may result, which can lead to subfertility or infertility. Therefore, intervention should be avoided in men who still desire children.
Сперматоцеле, также известное как семенная киста, безболезненное, доброкачественное заполненное жидкостью образование в области мошонки, возникшее в результате нарушения оттока семенной жидкости. Сперматоцеле обычно располагается в верхней части или позади яичек. Стенки кисты обычно гладкие, она заполнена беловатой, мутной жидкостью и обычно содержит сперму. Сперматоцеле может оставаться стабильным или может расти. Если размер его становится выраженным, и при этом возникает боль, можно предпринять один из возможных вариантов лечения. Вообще, сперматоцеле – незначительная проблема, а не серьезное заболевание.
Точная причина возникновения сперматоцеле не известна. Сперматоцеле может возникнуть в результате травмы или воспаления, хотя эти условия не являются обязательными для возникновения сперматоцеле. Также полагают, что киста может сформироваться при закупорке выводных протоков и придатка. Кроме того, в качестве возможной причины рассматривается внутриутробное воздействие диэтилстильбэстрола (ДЭС), синтетической формы эстрогена.
Точно частота развития сперматоцеле не изучена, но полагают, что примерно у 30 % всех мужчин есть маленькие кисты, в то время как большое сперматоцеле встречается гораздо реже. Заболеваемость увеличивается с возрастом, пик диагностики сперматоцеле приходится на мужчин в возрасте 40-50 лет. Расовой и этнической предрасположенности к заболеванию не существует.
Сперматоцеле обычно обнаруживается при осмотре области мошонки самим пациентом или врачом. При проведении диафаноскопии (просвечивание сперматоцеле пучком света) свет проходит через сперматоцеле, это указывает на то, что данное образование не является солидной опухолью, и, скорее всего, это доброкачественная киста. Ультразвуковое исследование является очень достоверным, неинвазивным и недорогим методом диагностики заболевания.
Так как в большинстве случаев сперматоцеле не вызывает дискомфорта и часто остается незамеченным пациентами, он редко требует проведения лечения. При отсутствии боли рекомендуется просто наблюдать за пациентом. Тем не менее, некоторые пациенты отмечают дискомфорт и боль, связанные с размером кисты. В таких случаях рекомендуются следующие варианты лечения:
Медикаментозная терапия: для облегчения боли, связанной со сперматоцеле, могут быть назначены анальгетики или противовоспалительные средства. Ни один другой тип лекарственной терапии не показан для лечения сперматоцеле.
Минимально инвазивные методы лечения: Аспирация и склеротерапия - два редко используемых подхода для лечения сперматоцеле. При аспирации сперматоцеле прокалывается иглой и его содержимое извлекается при помощи шприца. При склеротерапии проводится инъекция раздражающего агента непосредственно в полость сперматоцеле, что способствует спадению его стенок и прекращению образования жидкости. Хотя в некоторых работах описывается эффективность и безопасность данных методов лечения, в целом они не рекомендуются. Рецидив сперматоцеле – осложнение, встречающееся после обоих методов лечения, химический эпидидимит и боль являются осложнениями склеротерапии. Аспирация и склеротерапия практически не применяются у мужчин репродуктивного возраста из-за риска повреждения придатка, что в итоге может нарушить проходимость семявыносящих путей.
Хирургическое лечение: Сперматоцелеэктомия является стандартным методом лечения симптоматических кист, процедура подразумевает хирургическое удаление сперматоцеле и отсоединение его от прилегающей ткани придатка. Целью хирургического лечения является удаление сперматоцеле с сохранением целостности мужской репродуктивной системы. Сперматоцелеэктомия является амбулаторной процедурой и может выполняться как под местной, так и под общей анестезией в течение часа. Иногда при проведении операции удаляется придаток.
После наложения специальной поддерживающей повязки для мошонки (суспензорий) пациенты, как правило, выписываются домой. Для минимизации отека в течение двух-трех дней рекомендуется прикладывание в область паха пакета со льдом. Обезболивающие лекарственные препараты обычно назначаются на 1-2 дня после операции. Пациенты могут мыться через 48 часов после проведения процедуры. Контрольный визит к врачу назначается через 1-3 недели после операции. Суспензорий необходимо носить в течение 7-14 дней. Припухлость мошонки обычно сохраняется в течение 2 -21 дней.
Потенциальные осложнения сперматоцелеэктомии встречаются редко, но могут включать лихорадку, инфекции, кровотечение, рецидив и постоянную боль. Рецидив сперматоцеле возникает приблизительно в 10-25% случаев. Также может возникнуть непроходимость семявыносящих путей, что в последующем может привести к бесплодию. Поэтому следует избегать проведения данного вмешательства у мужчин, которые хотят иметь детей.
