Contents

Causes

Symptoms

Exams and Tests

Treatment

Outlook (Prognosis)

Possible Complications

When to Contact a Medical Professional

 

Choledocholithiasis is the presence of at least one gallstone in the common bile duct. The stone may be made up of bile pigments or calcium and cholesterol salts.

Causes

About 1 in 7 people with gallstones will develop stones in the common bile duct. This is the small tube that carries bile from the gallbladder to the intestine.

Risk factors include a history of gallstones. However, choledocholithiasis can occur in people who have had their gallbladder removed.

Symptoms

Often, there are no symptoms unless the stone blocks the common bile duct. Symptoms may include:

·         Pain in the right upper or middle upper abdomen for at least 30 minutes. The pain may be constant or cramping. It can feel sharp or dull.

·         Fever

·         Yellowing of skin and whites of the eyes (jaundice)

·         Loss of appetite

·         Nausea and vomiting

·         Clay-colored stools

Exams and Tests

Tests that show the location of stones in the bile duct include the following:

·         Abdominal CT scan

·         Abdominal ultrasound

·         Endoscopic retrograde cholangiography (ERCP)

·         Endoscopic ultrasound

·         Magnetic resonance cholangiopancreatography (MRCP)

·         Percutaneous transhepatic cholangiogram (PTCA)

Your health care provider may order the following blood tests:

·         Bilirubin

·         Complete blood count (CBC)

·         Liver function tests

·         Pancreatic enzymes

Treatment

The goal of treatment is to relieve the blockage.

Treatment may involve:

·         Surgery to remove the gallbladder and stones

·         ERCP and a procedure called a sphincterotomy, which makes a surgical cut into the muscle in the common bile duct to allow stones to pass or be removed

Outlook (Prognosis)

Blockage and infection caused by stones in the biliary tract can be life-threatening. Most of the time, the outcome is good if the problem is detected and treated early.

Possible Complications

Complications may include:

·         Biliary cirrhosis

·         Cholangitis

·         Pancreatitis

When to Contact a Medical Professional

Call your provider if:

·         You develop abdominal pain, with or without fever, and there is no known cause.

·         You develop jaundice.

·         You have other symptoms of choledocholithiasis.

 

Source: https://medlineplus.gov/ency/article/000274.htm

Contents

Overview

Who's At Risk

Signs and Symptoms

Self-Care Guidelines

When to Seek Medical Care

Treatments Your Physician May Prescribe

 

Overview

An abscess is an infection characterized by a collection of pus underneath a portion of the skin. Bacteria commonly causing abscesses are Staphylococcus aureus and Streptococcus. These bacteria enter the skin through any cracks or injury to the skin. That area of skin then becomes red, tender, warm, and swollen over days to 1–2 weeks and a fever may develop. Abscesses can sometimes form if minor superficial skin infections are not treated appropriately and in a timely fashion. Most abscesses resolve quickly once appropriately treated.

 

Community-associated methicillin-resistant Staphylococcus aureus (CA-MRSA) is a strain of "staph" bacteria resistant to antibiotics in the penicillin family, which have been the cornerstone of antibiotic therapy for staph and skin infections for decades. CA-MRSA previously infected only small segments of the population, such as health care workers and persons using injection drugs. However, CA-MRSA is now a common cause of skin infections in the general population. While CA-MRSA bacteria are resistant to penicillin and penicillin-related antibiotics, most staph infections with CA-MRSA can be easily treated by health care practitioners using local skin care and commonly available non-penicillin-family antibiotics. Rarely, CA-MRSA can cause serious skin and soft tissue (deeper) infections. Staph infections typically start as small red bumps or pus-filled bumps, which can rapidly turn into deep, painful sores. If you see a red bump or pus-filled bump on the skin that is worsening or showing any signs of infection (ie, the area becomes increasingly painful, red, or swollen), see your doctor right away. Many patients believe incorrectly that these bumps are the result of a spider bite when they arrive at the doctor's office. Your doctor may need to test (culture) infected skin for MRSA before starting antibiotics. If you have a skin problem that resembles a CA-MRSA infection or a culture that is positive for MRSA, your doctor may need to provide local skin care and prescribe oral antibiotics. To prevent spread of infection to others, infected wounds, hands, and other exposed body areas should be kept clean and wounds should be covered during therapy.

Factors that predispose individuals to developing an abscess include:

• Any skin infection, especially those that are untreated
• Diabetes
• Obesity
• Intravenous drug abuse
• Weakened immune system due to underlying illness or medication

 

Who's At Risk

Abscesses can occur in anyone and occur anywhere on the body. 

You might be able to sense fluid in an abscess when you press on the abscess with a finger. 

 

Signs and Symptoms

A worsening red, tender swelling that arises over a period of 1–2 weeks. The pus underneath the skin is usually not visible. You may have a fever or a general sense of not feeling well. 

 

Self-Care Guidelines

There are no self-care options for abscesses. While waiting to see your doctor, you can try applying a warm compress to the affected area and take ibuprofen to help with the swelling and pain. 

 

When to Seek Medical Care

A worsening red, tender swelling should prompt you to make an appointment with your physician as soon as possible. If the area involves your face, is spreading rapidly, or is in an area that severely limits your functionality, you should seek emergency care.

 

Treatments Your Physician May Prescribe

Your doctor may drain the pus and fluid collection by making a small incision in the skin after it has been numbed. This will drain a majority of the bacteria, helping the body fight the small amount that remains. This fluid may then be sent to a laboratory for testing (culture), but not necessarily. The culture can tell the doctor not only what type of bacterium is causing the infection but also what antibiotics will work best to treat it. This may take as little as 2–3 days. Your doctor may choose to have you start oral antibiotics aimed at treating the most common bacteria that cause abscesses while awaiting these results. However, if the infection is small and it has been drained, your doctor may decide to not treat you with oral antibiotics.

If your symptoms are not improving or it is determined that the bacterium is not one of the common types, your doctor may prescribe different antibiotics. If your doctor prescribes antibiotics, it is important to take the entire course as prescribed, even if you are feeling better or the infection appears to be gone after just a few days. If you have been taking antibiotics and the infection itself or the way you are generally feeling have not improved in about 2–3 days, return to see your doctor.

 

Source: http://www.skinsight.com/adult/abscess.htm

Мазмұны

Жалпы ақпарат

Себептері

Қауіп топтары

Симптомдары

Үй жағдайында емдеу

Дәрігерге қашан көріну қажет

Емдеу

 

Жалпы ақпарат

Абсцесс (іріңқалта) – бұл тері астында іріңнің жиналуымен сипатталатын инфекция. Абсцесс әдетте алтын түсті  стафилококк және стрептококк секілді бактериялармен байланысты. Бұл бактериялар терідегі сызаттар мен жаралар арқылы енеді. Бірнеше күннен бірнеше аптаға дейін зақымданған тұста қызару, ауырсыну, температураның артуы және ісінуі пайда болады, дене температурасы артуы мүмкін. Абсцесс тері бетінің инфекциясын заманауи және сәйкес емдемеген жағдайда орын алуы мүмкін. Сәйкес емдеу болған жағдайда бұл аурудың болжамы сәтті. 

Метициллин-резистентті стафилококк (МРЗС) - пенициллин қатарындағы антибиотиктерге тұрақтылығы бар бактериялар тобы, бұл көптеген онжылдықтар бойы стафилококты және тері инфекцияларын антибиотикпен емдеудегі күрделі мәселе болды. Бұрынырақта МРЗС халықтың аз тобында, денсаулық сақтау саласының қызметкерлерінде және егілетін наркотиктерді қолданатын адамдар арасында таралған болатын. Бүгінде МРЗС жалпы халықтың тері инфекциясының жиі себебі болуда. МРЗС қазір «пенициллин қатарынан емес» антибиотиктермен және зақымданған теріге жергілікті күтім жасау арқылы табысты емделеді. Сирек жағдайда МРЗС терінің және жұмсақ тіндердің күрделі (терең) инфекцияларын туындатуы мүмкін. Стафилококты инфекция, әдетте, ұсақ қызыл түйіндерден немесе ірің толған түйіндерден басталады, олар қысқа уақыттың ішінде терең, ауырсынатын ойық жараға айналуы мүмкін. Егер теріңізде қызыл түйінді немесе ірің толған түйінді байқасаңыз және инфекцияның белгілері болса (зақымданған тұстың ауырсынуы, қызаруы және ісінуі) шұғыл түрде дәрігерге көрініңіз. Көптеген науқастар түйіндерді өрмекшінің шағуы деп санап, қателеседі. Антибиотикпен емдеуді өткізудің алдында дәрігер терінің зақымданған тұсынан қырынды алып, зерттеу тағайындауы мүмкін. МРЗС жұқпалану симптомдарына ұқсайтын белгілер болуында, және МРЗС талдауының нәтижесі оң болса, дәрігер таблетка түріндегі антибиотик қабылдауды және зақымданған теріге жергілікті емдеу тағайындайды. Инфекцияның сау жерге таралмауы үшін  қолды және дененің басқа ашық тұстарын таза ұстау қажет, ал жаралар емдеу кезінде зарарсыз дәкемен таңылуы тиіс.

 

Себептері

Абсцестің пайда болуына бейімдейтін факторлар:

• Терінің кез келген инфекциялары, әсіресе, емделмеген кезде
•  Диабет
• Семіздік
• Вена (көктамыр) арқылы есірткі енгізу
• Негізгі аурудың немесе оны емдеудің салдарынан иммундық жүйенің әлсіреуі

 

Қауіп топтары

Абсцесс кез келген адамда және дененің кез келген бөлігінде пайда болуы мүмкін.

Зақымданған бөлікті басқан кезде абсцестегі сұйықтықтың бар екенін сезуге болады.

 

Симптомдары

1-2 аптаның ішінде ауырсынуы, қызаруы және ісінуі пайда болады. Терінің астында іріңнің болуы әдетте, көрінбейді. Дене температурасының артуы және жалпы дімкәстік байқалуы мүмкін.

 

Үй жағдайында емдеу

Абсцесті өздігінше емдеу дұрыс емес. Дәрігерге барғанға дейін зақымданған бөлікке жылы компресс қойып, және ісіну мен ауырсынуды жою үшін негізінде ибупрофен бар қабынуға қарсы дәрі қабылдау қажет. 

 

Дәрігерге қашан көріну қажет

Зақымданған бөліктің ауырсынуы, қызаруы және ісінуі пайда болса, медициналық көмекке жүгініңіз. Егер абсцесс бетте болса және тез таралса немесе қозғалуды шектейтін жерде орналасатын болса, шұғыл медициналық көмекке жүгіну қажет.

 

Емдеу

Алдын ала ауырсынуды басу шарасынан кейін дәрігер зақымданған тұсты аздап тіледі, және абсцестегі сұйықтықты немесе іріңді шығарады. Бұл бактериялардың көпшілігін жойып, организмге қалған аз мөлшерімен күресуге көмектеседі. Кейбір жағдайда, бөлінген ірің бактериологиялық зерттеу өткізу үшін зертханаға жіберіледі. Қоздырғышын анықтау тиімді антибиотикті таңдау үшін қажет. Зерттеу 2-3 күнде өтеді. Талдаудың нәтижелерін алғанға дейін дәрігер Сізге кең ауқымды әрекет ететін антибиотик тағайындауы мүмкін. Ауыр инфекция болмаса, антибиотикпен емдеу тағайындалмайды.

Егер жағдай жақсармаса, немесе инфекцияның қоздырғышы кең таралмаған болса, дәрігер антибиотиктердің әр түрін тағайындауы мүмкін. Антибиотиктер тағайындалған жағдайда, жағдай жақсарып, сауығу байқалғанына қарамастан, емдеудің толық курсын өту қажет. Егер емдеу басталғаннан кейін 2-3 күн ішінде жағдай жақсармаса, дәрігерге хабарлау қажет. 

 

Ақпарат көзі: АҚШ Ұлттық денсаулық институттарының мәліметтер қоры: http://www.nlm.nih.gov/medlineplus/ency/article/001010.htm

Аудармашы: Ирина Гончарова, HealthСity жобасының дербес үйлестірушісі

Редакциялық алқа:

Алмаз Шарман, медицина профессоры

Ләзат Ақтаева, м.ғ.д.

Сәлім Смайылов, б.ғ.к.

Мазмұны

Өт тасы дегеніміз не?

Өт тасы ауруының себептері қандай?

Өт тастарының түзілу қаупі кімде болады?

Өт тас ауруының симптомдары мен асқынулары қандай?

Қашан дәрігермен өт қабындағы тастар туралы кеңесу қажет?

Өт тас ауруы қалай анықталады?

Өт тас ауруы қалай емделеді?

Тамақтану және емдәм

Нені есте ұстау қажет

 

Өт тасы дегеніміз не?

Өт қабындағы тастар - өт қабында түзілетін қатты бөліктер. Өт қабы – бұл алмұрт тәрізді шағын ағза, іштің жоғарғы оң бөлігінде бауырдың астында орналасқан.

Өт қабындағы тастардың өлшемі құм тәрізді ұсақ немесе гольфтың кішкентай добына дейінгі көлемде болады. Өт қабында бір үлкен тас, жүздеген ұсақтары, немесе шағын және үлкендері де болуы мүмкін. Өт қабындағы тастар іштің жоғарғы оң бөлігіндегі кенеттен пайда болатын ауырсынуды туындатуы мүмкін. Бұл өт қабының  түйілуі аталады, өт бөлінетін түтіктердің тастармен бітелуінде пайда болады.

Іш қуысындағы ағзалар: өңеш, асқазан, тоқ және аш ішектер, бауыр, өт қабы және ұйқыбезі тағамның қоректік заттектерін энергияға айналдырады және тағамның қоректік емес бөліктерін қоқыстарға ыдыратады, кейіннен олар организмнен сыртқа шығарылады.

Бауыр  - адам организміндегі ең үлкен ағза. Ол іштің оң жақ қабырға аумағында орналасқан. Бауыр екі бөліктен тұрады – үлкен өлшемді оң бөлігі және кіші сол бөлігі. Бауыр бірқатар маңызды қызметті атқарады. Ол қаннан зиянды заттектерді сыртқа шығарады. Сондай-ақ, бауыр асты қорытуға көмектесетін ферменттер мен өтті өндіреді. Бауыр тағамдық заттектерді зат алмасуында, организмнің өсуі мен дамуында қатысатын ұсақ қосылыстарға дейін ыдыратады. Бауыр қанды екі қантамыры арқылы алады. Негізгі тамыр – бауырдың қақпа венасы. Екіншісі – бауыр артериясы.

 

Өт қабы – бауырдың астында орналасқан қалташа тәрізді. Ол бауырда өндірілетін өтке толған. Өт ішекке майларды қорытуға көмектеседі.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Өт тасы ауруының себептері қандай?

Өт құрамына кіретін заттектердің үйлесімсіздігі өт қабындағы тастардың түзілуіне бейімдейді. Өттің құрамында холестерин, билирубин көп болса немесе өт тұзы көп болса, өт қабында тастар пайда болады. Бұл үйлесімсіздіктің пайда болу себептері соңына дейін анықталмаған. Сондай-ақ, тастар өт қабының толық емесе немесе жеткіліксіз босатылуында пайда болуы мүмкін.

Өт тастарының екі түрі болады: холестериндік және пигменттік:

• Холестеринді тастар, әдетте, сары-жасыл түсті, негізінен, холестериннен тұрады. Көптеген жағдайларда өт тастарының 80% астамы холестеринді болады.
• Пигменттік тастар қошқыл түсті және билирубиннен тұрады.

 

Өт тастарының түзілу қаупі кімде болады?

Кейбір адамдарда өт тастарының түзілуінің жоғары қаупі болады:

• Әйелдер ерлерге қарағанда өт тасындағы тастардың түзілуіне бейімірек болады.  Эстрогеннің көптігі өттегі холестерин деңгейінің артуына және өт қабының жиырылуының азаюына ықпал етуі мүмкін, нәтижесінде, өт тастарының түзілуіне алғы шарттар пайда болады. Әйелдерде эстрогеннің көптігі жүктілік кезінде, гормондық алмастыру емдеуінде немесе ұрықтануға қарсы таблеткаларды қабылдауда пайда болуы мүмкін.
• Өт қабындағы тастардың түзілуіне 40 жастан асқан адамдар бейім келеді.
• Отбасылық өт тас ауруының тарихы болуында өт қабында тастың пайда болу қаупі жоғары болады.

 

Өт тас ауруының пайда болуының басқа қауіп факторларына жататындар:

• Семіздік. Семіздікке шалдыққан адамдарда, әсіресе, әйелдерде өт тасының түзілуінің қаупі жоғары болады.  Семіздік өттегі холестерин деңгейінің артуына ықпал етеді, бұл тастардың түзілуін туындатуы мүмкін.
• Тез салмақ жоғалту. Организмнің ұзақ уақыт бойы ашығуы және тез салмақ жоғалту кезінде майлардың жаппай ыдырауы жүреді, бұл кезде бауыр өтке түсетін  холестериннің артық көлемін өндіре бастайды. Тез  салмақ жоғалту да өт қабының босатылуының бұзылысына апаруы мүмкін. Төмен калориялы емдәмдер және  бариатриялық операциялар –желінетін тағамның көлемін азайтуға немесе қоректік заттектердің сіңірілуін төмендететін операциялар – тез салмақ жоғалтуға апарады және өт тастарының түзілу қаупін арттырады.
• Емдәм. Зерттеулерге сай, калориялар және тазартылған көмірсулардың мөлшері жоғары және талшықтың мөлшері төмен болатын емдәмдер өт тастарының түзілу қаупін арттырады.  Тазартылған  көмірсулар – бұл өңделіп, қоректік заттектері және талшығы болатын ұрығынан тазартылған дәндер. Тазартылған  көмірсулардың мысалдары – ақ нан мен ақ күріш.
• Кейбір ішек аурулары. Қоректік заттектердің сіңірілуінің қалыпты үрдісі бұзылатын аурулар, мысалы Крон ауруы, өт тастарының түзілуімен байланысты.
• Метаболикалық синдром, диабет және инсулинге тұрақтылық. Бұл аурулар кезінде өт тас ауруының пайда болу қаупі артады. Метаболикалық синдромда, сондай-ақ, аурудың асқынуының пайда болуы қаупі аратады. Метаболикалық синдром – артық дене салмағымен және семіздікпен байланысты аурулар тобы, бұл кезде жүректің аурулары және 2 типті қант диабетінің пайда болу қаупі бар.

 

Пигменттік тастар науқастардың келесі санатында пайда болуы мүмкін:

• Цирроз – бұл ұзақ және созылмалы зақымдануы салдарынан бауырдың баяу түрде бұзылуы, қызметінің бұзылысы орын алатын жағдай.
• Өт түтіктеріндегі инфекция.
• Ауыр гемолитикалық анемия – эритроциттер ұдайы бұзылатын ауру, мысалы, орақ тәрізді жасушалы анемия.

 

Өт тас ауруының симптомдары мен асқынулары қандай?

Өт тас ауруы бар көптеген адамдарда қандай да бір симптомдар байқалмауы мүмкін. Симптомдары болмайтын өт қабының тастары симптомсыз немесе үнсіз аталады. Симптомсыз тастар өт қабының, бауырдың немесе ұйқыбезінің қызметін бұзылысқа ұшыратпайды.

Өтті шығаратын түтіктердің таспен бітелуінде өт қабында қысым артады, бұл өт қабының түйілуінің ұстамасын туындатады. Ауырсыну, әдетте, бір сағаттан бірнеше сағатқа дейін созылады. Өт қабының түйілуі ауыр тағамды қабылдауға байланысты және әдетте, кешке немесе түнде болады.

Өт тасы орналасуын өзгертіп, өт түтігін бітемейтін болғанда өт қабының түйілуі басылады. Егер өт түтігі бірнеше сағат бойы бітелген болса, асқынулар пайда болуы мүмкін. Асқынуларға жататындар: өт қабының қабынуы және зақымдануы немесе өт қабының, өт түтіктерінің немесе бауырдың инфекциялары.

Ұлтабардың қасында, жалпы өт түтігінде тұрып қалған және ұйқыбезінің түтігін бітеген өт тасы өт тасты панкреатитті – ұйқыбезінің қабынуын туындатуы мүмкін.

Емдеу болмаған жағдайда, өт түтіктерінің немесе ұйқыбезі түтігінің бітелуі өлім-жітімге апаруы мүмкін.

 

Қашан дәрігермен өт қабындағы тастар туралы кеңесу қажет?

Өт тас ауруының ұстамасы болған адамдар дәрігерге көрінуі қажет. Өт тасы орын ауыстырғанда ұстамалар басылғанмен, аурудың асқынуы орын алуы мүмкін.

Өт қабы түйілуінің ұстамасы кезінде немесе одан кейін келесі симптомдар пайда болатын адамдарға шұғыл түрде дәрігерге көріну қажет:

• 5 сағаттан асатын уақыт бойы іштің ауырсынуы
• Жүрек айнуы және құсу
• Қызба (кейде дене температурасының сәл көтерілуі) немесе қалтырау
• Терінің немесе көздің аққабығының сарғыштануы (сарғаюы)
• Шәй түсті несеп және нәжістің ақшыл түсі

 

Бұл симптомдар өт қабының, бауырдың немесе ұйқыбезінің күрделі инфекциясының немесе қабынуының белгісі болуы мүмкін.

 

Өт тас ауруы қалай анықталады?

Дәрігер өт тас ауруын анықтау үшін  әдетте, ультрадыбыстық тексеруді тағайындайды. Сондай-ақ, басқа да зерттеудің көрнекі әдістері қолданылады.

• УДЗ (УЗИ). Ағзалардың ультрадыбыстық бейнесін жасау үшін трансдьюсер қолданылады, ол ағзаларға қауіпсіз және ауырсыну бермейтін ультрадыбыстық толқындар жібереді және олардың бейне түрінде қайтуын алады.  Арнайы үйретілген қызметкер бұл шараны дәрігердің кабинетінде, амбулатория орталығында немесе ауруханада өткізеді, ал медициналық көрнекілікке маманданған радиолог-дәрігер суреттерді түсіндіреді. Ауырсынуды басатын шара қажет емес. Өт қабында тас болса, бейнеде көрінеді. Ультрадыбыс – өт қабындағы тастарды анықтаудың аса дәл әдісі.

• Компьютерлік томография (КТ). КТ дене суретін алуға мүмкіндік беретін, зерттеудің рентгендік әдісі. КТ контрастылық заттек аталатын арнайы бояғышты қолданып, өткізілуі мүмкін. КТ үш жақты бейнелеуді (3D) алу үшін рентген сәуле мен компьютерлік техниканың бірігуі қолданылады. Тексеру кезінде науқас үстелге жатқызылады, үстел туннель тәрізді, рентген сәулесін шығаратын  қондырғыға өтеді. Бұл шара  амбулатория орталығында немесе ауруханада өткізіледі, ал радиолог-дәрігер суреттерді түсіндіреді. Ауырсынуды басатын шара қажет емес. КТ өт тасы немесе асқынулар анықталуы мүмкін, мысалы, өт қабының немесе өт түтіктерінің инфекциялары және бітелуі. Бірақ, КТ өт қабының тастары көрінбей қалуы да мүмкін.

• Магниттік-резонанстық томография (МРТ).  Ішкі ағзалар мен жұмсақ тіндердің айқын суретін алу үшін МРТ кезінде радиотолқындар және магниттер қолданылады. Рентген сәулесі қолданылмайды. Арнайы үйретілген қызметкер бұл шараны дәрігердің кабинетінде, амбулатория орталығында немесе ауруханада өткізеді, ал медициналық көрнекілікке маманданған радиолог-дәрігер суреттерді түсіндіреді. Анестезия қажет болмайды,бірақ, жабық кеңістіктен үрейленетін адамдарға жеңіл тыныштандыратын препарат тағайындалуы мүмкін. Қажет болса, МРТ контрастылық заттекпен өткізіледі. МРТ өткізілуі кезінде науқас үстелге жатқызылады, үстел туннель тәрізді, рентген сәулесін шығаратын  қондырғыға өтеді, қондырғының бір жағы жабық немесе екі жағы да ашық болуы мүмкін. Кейбір жаңа аппараттар адамға ашық кеңістікте болуына мүмкін береді. МРТ өт қабындағы, өт түтіктеріндегі тастарды анықтай алады.

• Холецистография. Тексеру, сондай-ақ, иминоди-сірке сулық қышқылды сцинтиграфия, HIDA сканерлеу немесе гепатобилиарлық сканерлеу аталады. Тексеру барысында өт жүйесінің суретін алу үшін зиянсыз радиоактивтік материал қолданылады. Холецистографияны өткізуде науқас арнайы үстелге жатқызылады,  дәрігер көктамырға зиянсыз радиоактивтік заттектің азғантай көлемін енгізеді. Сонымен қатар, дәрігер өт қабының жиырылуын туындататын дәрілік препарат енгізуі мүмкін. Өт жүйесі бойынша радиоактивті препарат қозғалғанда камера суреттердің топтамасын түсіреді. Арнайы үйретілген қызметкер бұл шараны дәрігердің кабинетінде, амбулатория орталығында немесе ауруханада өткізеді, ал медициналық көрнекілікке маманданған радиолог-дәрігер суреттерді түсіндіреді. Анестезия қажет болмайды. Холецистография өт қабының жиырылуының бұзылыстарын немесе өт түтіктерінің бітелуін анықтау үшін қолданылады.

• Эндоскопиялық ретроградтық холангиопанкреатография (ЭРХПГ). ЭРХП кезінде өт және панкреатиттік түтіктерді көрнекі ету үшін рентген қолданылады. Жеңіл тыныштандырудан кейін дәрігер эндоскопты (шағын икемді түтік, ұшында жарық көзі мен камерасы бар) ауыз арқылы ұлтабарға және өт түтіктеріне енгізеді.    Эндоскоп компьютерге және бейнемониторға жалғанған. Осыдан кейін дәрігер контрастылық заттекті эндоскоп арқылы өт түтігіне енгізеді. Бұл кезде түтіктер мониторда көрінеді. Бұл шараны амбулатория орталығында немесе ауруханада өткізеді. ЭРХПГ дәрігерге зақымданған өт түтігінің және өт тасының орналасуын анықтауға көмектеседі. Тас эндоскопқа бекітілген аса кішкентай корзинаға салынып алынады да, организмнен шығарылады. Бұл тест зақымдауы мүмкін болғандықтан, науқастардың бәріне тағайындалмайды.

 

Дәрігер, сондай-ақ, өт түтіктерінің, өт қабының, ұйқыбезінің немесе бауырдың инфекциясы немесе қабыну белгілерін анықтау үшін қан талдауын тағайындайды. Талдау үшін  қан  емшаралық кабинетте алынып, қан үлгісі зертханаға жіберіледі.

Өт тас ауруының симптомдары  аппендициттің, ойық жарының, панкреатиттің және гастроэзофагеалдық  рефлюкс ауруының симптомдарымен ұқсас келеді.

Кейде науқаста өт қабының симптомдары болмаса, үнсіз тастар болуы мүмкін. Дәрігер басқа ауруды анықтау кезінде УДЗ (УЗИ) орындауда өт қабындағы тасты байқауы мүмкін.

 

Өт тас ауруы қалай емделеді?

Егер өт тас ауруы симптомсыз өтсе, әдетте, емдеудің қажеті жоқ. Өт қабы түйілуінің ұстамасы немесе басқа симптомдары пайда болуында дәрігер емдеуді тағайындайды. Науқас гастроэнтеролог-дәрігерге бағытталады (ас қорыту ағзаларының ауруларына маманданған). Егер адамда өт қабы түйілуінің бір көрінісі болса, ол қайталануы мүмкін.

Өт  тас ауруын емдеудің қарапайым, әдеттегі түрі – өт қабын алып тастау үшін операция өткізу. Егер науқасқа операция жасалуы мүмкін болмаса, дәрігер холестеринді өт тасын еріту үшін хирургиялық емес шараларды тағайындайды. Операция  жасалуы мүмкін емес адамдарға немесе жалпы өт түтіктерінен тастарды алып тастау үшін өт қабын алып тастауға операция жасалатын науқастарға дәрігер ЭРХПГ қолдануы мүмкін.

Оперативтік емдеу

Өт қабын алып тастау бойынша операция холецистэктомия аталады. Ересектер арасындағы кең таралған хирургиялық операциялардың бірі. Өт қабы – өмірлік маңызды ағза емес, адам өт қабынсыз өмір сүре алады. Өт қабын алып тастаған кезде өт -  өт қабында жиналудың орнына бауырдан бауыр және жалпы өт түтіктері арқылы тікелей ұлтабарға түседі.

Хирургтер холецистэктомияның екі түрін орындайды:

• ​Лапароскопиялық холецистэктомия. Лапароскопиялық холецистэктомия кезінде хирург іш қуысында бірнеше шағын тіліктер жасайды және жіңішке, ұшында кішкентай камерасы бар түтік – лапароскопты енгізеді. Камера іш қуысындағы ағзалардың және тіндердің үлкейтілген бейнесін бейнемониторға береді. Мониторға қарап хирург аспаптардың көмегімен мұқият түрде  өт қабын бауырдан, өт түтіктерінен, басқа құрылымдардан ажыратады. Одан кейін хирург өт қабын тілік арқылы алып шығарады. Науқасқа жалпы наркоз беріледі. Холецистэктомиялардың көпшілігі лапароскопиялық жолмен өткізіледі. Көптеген лапароскопиялық холецистэктомиялар амбулаторияда өткізіледі, демек, науқас сол күні үйіне қайтады. Үйреншікті дене белсенділігіне әдетте, операциядан кейін бір аптадан кейін көшуге болады.
• Ашық холецистэктомия. Ашық холецистэктомия өт қабының күшті қабынуында, жұқпалануында немесе басқа операциялардан кейін тыртықтар болуында орындалады. Бұл жағдайлардың көпшілігінде ашық холецистэктомия басынан бастап жоспарланады. Дегенмен, хирург оны лапароскопиялық холецистэктомиядан кейін мәселелер пайда болуында орындауы мүмкін. Бұл жағдайларда науқастың қауіпсіздігі мақсатында хирург ашық холецистэктомияға көшеді. Бұл операцияны өткізуде өт қабын алып тастау үшін хирург тігінен 10-15 см жуық тілік жасайды. Науқас жалпы анестезияда болады. Операциядан кейін қалпына келу үшін науқастар ауруханада бір аптаға жуық болады. Үйреншікті дене белсенділігіне әдетте, операциядан кейін бір айдан кейін көшуге болады.

 

Кейбір науқастарда өт қабын алып тастағаннан кейін өт ұлтабарға жиі түсетін болғандықтан, жұмсақ және жиі нәжіс болуы мүмкін. Ішектің қызметінде өзгерістер әдетте, уақытша, олар туралы дәрігермен талдау қажет.

Өт қабындағы операциялардың асқынулары сирек кездеседі, ал жиі асқынуы – өт түтіктерінің зақымдануы. Жалпы өт түтігінің жарақатының нәтижесінде өттің ағып кетуі және қарымды қауіпті жұқпалану орын алуы мүмкін. Өт түтіктерін қалпына келтіру үшін бір немесе бірнеше қосымша операциялар қажет болуы мүмкін. Өт жолдарының жарақаты барлық холецистэктомиялардың 1%-нан аз болады.

Холестеринді өт тастарын хирургиялық емес емдеу

Хирургиялық  емес емдеу ерекше жағдайда тағайындалады, мысалы, холестеринді өт тастары бар науқаста операцияға кедергі келтіретін күрделі ауру болса. Әдетте, хирургиялық  емес емдеудің 5 жылынан кейін өт қабындағы тастар қайта түзіледі.

Холестеринді  өт тастарын бұзу үшін хирургиялық  емес емдеудің 2 түрі бар:

• Тастарды еріту үшін дәрілік препараттарды қабылдау. Урсодиол (Актигалл) және Хенодиол – өт қышқылы бар дәрілік препараттар, олар өт қабындағы тастарды ерітуге қабілетті. Бұл препараттар ұсақ холестеринді тастарды ерітуде аса тиімді. Барлық тастарды осылай еріту үшін бірнеше ай немесе жыл қажет болуы мүмкін.
• Соққы-толқынды литотрипсия. Өт тастарын бұзу үшін арнайы аппарат -  литотриптер қолданылады. Ол соққы толқындарын шығарады, бұл толқындар адамның денесі арқылы өтіп, өт тастарын ұсақ бөліктерге ұсатады. Бұл шара сирек қолданылады және  урсодиолды қабылдаумен қатар тағайындалады.

 

Тамақтану және емдәм

Тамақтану және емдәмге байланысты өт тасының түзілуі қаупін арттыратын факторларға жататындар:

• семіздік
• тез салмақ жоғалту
• калориялар және тазартылған көмірсулардың мөлшері жоғары және талшықтың мөлшері төмен болатын емдәмдер

 

Адамдар дұрыс тамақтану рационын және тамақтану тәртібін ұстанып, салауатты салмақты қолдау жолымен өт тасы түзілу қаупін азайта алады.

Төмен калориялы емдәмдер және  бариатриялық операцияларды қолдануда тез салмақ жоғалтатын адамдарда өт қабында тастардың түзілуінің алдын алу үшін  Урсодиол көмектеседі. Мұндай науқастарға дәрігер-диетологпен емдәм туралы кеңесу қажет.

 

Нені есте ұстау қажет

• Өт қабындағы тастар - өт қабында түзілетін қатты бөліктер.
• Өт құрамына кіретін заттектердің үйлесімсіздігі өт қабындағы тастардың түзілуін туындатады. Өттің құрамында холестерин, билирубин көп болса немесе  өт тұзы көп болса, өт қабында тастар пайда болады. Бұл үйлесімсіздіктің пайда болу себептері соңына дейін анықталмаған.
• Әйелдер, 40 жастан асқандар, өт қабындағы тастардың түзілуіне отбасылық бейімділігі бар адамдарда өт тасы дамуының қаупі жоғары.
• Өт тас ауруы бар көптеген адамдарда қандай да бір симптомдар байқалмауы мүмкін. Симптомдары болмайтын өт қабының тастары симптомсыз немесе үнсіз аталады.
• Өтті шығаратын түтіктердің таспен бітелуінде өт қабында қысым артады, бұл өт қабының түйілуінің ұстамасын туындатады.
• Өт қабының түйілуінің ұстамалары ауыр тағамды қабылдауға байланысты және әдетте, кешке немесе түнде болады.
• Өт тас ауруының симптомдары  басқа аурулардың симптомдарымен ұқсас келеді.
• Егер өт тас ауруы симптомсыз өтсе, әдетте, емдеудің қажеті жоқ. Өт қабы түйілуінің ұстамасы пайда болуында дәрігер емдеуді тағайындайды.
• Өт  тас ауруын емдеудің қарапайым, әдеттегі түрі – өт қабын алып тастау үшін операция өткізу. Егер науқасқа операция жасалуы мүмкін болмаса, дәрігер холестеринді өт тасын еріту үшін хирургиялық емес шараларды тағайындайды. Операция  жасалуы мүмкін емес адамдарға немесе жалпы өт түтіктерінен тастарды алып тастау үшін өт қабын алып тастауға операция - холецистэктомия жасалуының алдында науқастарға дәрігер ЭРХПГ - эндоскопиялық ретроградтық холангиопанкреатографияны тағайындауы мүмкін.  
• Өт қабы – өмірлік маңызды ағза емес, адам өт қабынсыз өмір сүре алады. Өт қабын алып тастаған кезде өт - өт қабында жиналудың орнына бауырдан бауыр және жалпы өт түтіктері арқылы тікелей ұлтабарға түседі. 

​

Содержание

Что такое желчные камни?

Каковы причины желчнокаменной болезни?

У кого имеется риск формирования желчных камней?

Каковы симптомы и осложнения желчнокаменной болезни?

Когда человек должен поговорить с врачом о камнях в желчном пузыре?

Как диагностируется желчнокаменная болезнь?

Как лечится желчнокаменная болезнь?

Питание и диета

О чем следует помнить

 

Что такое желчные камни?

Желчные камни - это твердые частицы, которые формируются в желчном пузыре. Желчный пузырь представляет собой небольшой, грушевидной орган, расположенный в верхней правой части живота под печенью.

Размеры камней желчного пузыря могут варьироваться от песчинки до мячика для гольфа. В желчном пузыре может образоваться один большой камень, сотни крошечных камней или как малые, так и большие камни. Камни в желчном пузыре могут спровоцировать возникновение внезапной боли в верхней правой части живота. Эта боль, называемая приступом желчной колики, возникает при закупорке желчевыводящих протоков камнями.

Органы живота: пищевод, желудок, толстый и тонкий кишечник, печень, желчный пузырь и поджелудочная железа преобразуют питательные компоненты пищи в энергию и расщепляют непитательные компоненты пищи в отходы, которые затем выводятся из организма.

Печень является самым большим органом в организме человека. Она расположена в правой подреберной области. Печень состоит из двух частей – большей по размеру правой доли и меньшей левой доли. Печень выполняет ряд важных функций. Она удаляет вредные вещества из крови. Также печень вырабатывает ферменты и желчь, которые помогают переваривать пищу. Кроме того, печень расщепляет пищевые вещества до мелких соединений, которые участвуют в обмене веществ, росте и развитии организма. Печень получает кровь по двум кровеносным сосудам. Основным сосудом является, так называемая, портальная вена печени. Другим сосудом является печеночная артерия.

 

Желчный пузырь представляет собой мешочек, расположенный под печенью. Он наполнен желчью, которая вырабатывается в печени. Желчь помогает кишечнику переваривать жиры.

 

 

 

 

 

 

 

Каковы причины желчнокаменной болезни?

Дисбаланс веществ, входящих в состав желчи, предрасполагает к формированию камней в желчном пузыре. Камни в желчном пузыре могут появляться, если желчь содержит слишком много холестерина, слишком много билирубина или в ней хватает желчных солей. Причины возникновения подобного дисбаланса до конца не изучены. Камни также могут образовываться при неполном или недостаточном опорожнении желчного пузыря.

Существует два типа желчных камней: холестериновые и пигментные:

·         Холестериновые камни, как правило, желто-зеленого цвета, состоят в основном из холестерина. Во многих странах более 80% желчных камней являются холестериновыми.

·         Пигментные камни темного цвета и состоят из билирубина.

У кого имеется риск формирования желчных камней?

У некоторых людей имеется высокий риск формирования желчных камней:

·         Женщины по сравнению с мужчинами более склонны к формированию камней в желчном пузыре. Избыток эстрогена может способствовать повышению уровня холестерина в желчи и уменьшению сократимости желчного пузыря, в результате чего возникают предпосылки для формирования желчных камней. Избыток эстрогена у женщин может возникнуть во время беременности, при заместительной гормональной терапии или приеме противозачаточных таблеток.

·         К образованию камней в желчном пузыре более склонны люди старше 40 лет

·         При наличии семейной истории заболевания желчнокаменной болезнью риск формирования камней в желчном пузыре более высок.

К другим факторам риска возникновения желчнокаменной болезни относятся:

·         Ожирение. Люди, страдающие ожирением, особенно женщины, имеют повышенный риск формирования желчных камней. Ожирение способствует повышению уровня холестерина в желчи, что может вызвать образование камней.

·         Быстрая потеря веса. Во время длительного голодания и быстрой потери веса в организме происходит массивный распад жиров, при этом печень начинает вырабатывать избыточное количество холестерина, который поступает в желчь. Быстрая потеря веса может также привести к нарушению опорожнения желчного пузыря. Низкокалорийные диеты и бариатрические операции – операции, направленные на уменьшение количества съедаемой пищи или снижающие всасывание питательных веществ – приводят к быстрой потере веса и повышают риск образования желчных камней.

·         Диета. Исследования показывают, что диеты с высоким содержанием калорий и рафинированных углеводов и низким содержанием клетчатки увеличивают риск возникновения желчных камней. Рафинированные углеводы – это зерна, которые были обработаны и лишены зародышей, которые содержат питательные вещества и клетчатку. Примерами рафинированных углеводов являются белый хлеб и белый рис.

·         Некоторые кишечные заболевания. Заболевания, при которых нарушается нормальный процесс абсорбции питательных веществ, такие как болезнь Крона, связаны с формированием желчных камней.

·         Метаболический синдром, диабет и резистентность к инсулину. При этих заболеваниях повышается риск возникновения желчнокаменной болезни. При метаболическом синдроме также увеличивается риск возникновения осложнений заболевания. Метаболический синдром представляет собой группу заболеваний, связанных с избыточным весом или ожирением, при которых имеется риск возникновения заболеваний сердца и сахарного диабета 2 типа.

Пигментные камни имеют тенденцию к возникновению у следующих категорий пациентов:

·         С циррозом - это состояние, при котором из-за длительного или хронического повреждения печень медленно разрушается, возникает ее дисфункция.

·         Инфекцией в желчных протоках

·         Тяжелой гемолитической анемией – заболевание, при котором постоянно разрушаются эритроциты, например, серповидно-клеточная анемия

Каковы симптомы и осложнения желчнокаменной болезни?

У многих людей с желчнокаменной болезнью может не наблюдаться каких-либо симптомов. Камни желчного пузыря, которые не вызывают симптомы, называются бессимптомными или молчащими. Бессимптомные камни не нарушают функции желчного пузыря, печени или поджелудочной железы.

При блокировании камнем желчевыводящего протока повышается давление в желчном пузыре, что вызывает приступ желчной колики. Боль обычно длится от одного до нескольких часов. Желчная колика часто обусловлена приемом тяжелой пищи и, как правило, возникает вечером или ночью.

Желчная колика обычно проходит, когда желчный камень меняет свое положение и больше не блокирует желчный проток. Если желчный проток остается заблокированным в течение нескольких часов, могут возникнуть осложнения. К осложнениям относятся воспаление желчного пузыря и повреждение или инфекции желчного пузыря, желчных протоков или печени.

Желчный камень, застрявший в общем желчном протоке, вблизи двенадцатиперстной кишки, и заблокировавший проток поджелудочной железы, может вызвать желчнокаменный панкреатит-воспаление поджелудочной железы.

При отсутствии лечения закупорка желчных протоков или протока поджелудочной железы может привести к смертельному исходу.

Когда пациент должен поговорить с врачом о камнях в желчном пузыре?

Лицам, считающим, что у них был приступ желчнокаменной болезни, необходимо обратиться к врачу. Несмотря на то, что эти приступы обычно проходят при перемещении желчного камня, у вас могут возникнуть осложнения заболевания.

Лицам с любым из следующих симптомов, возникшим во время или после приступа желчной колики, необходимо немедленно обратиться к врачу:

·         боли в животе продолжительностью более 5 часов

·         тошнота и рвота

·         лихорадка (даже незначительное повышение температуры тела) или озноб

·         желтоватая окраска кожи или склер (желтуха)

·         моча цвета чая и светлый стул

Эти симптомы могут быть признаками серьезной инфекции или воспаления желчного пузыря, печени или поджелудочной железы.

Как диагностируется желчнокаменная болезнь?

Врач, как правило, назначает ультразвуковое обследование для диагностики желчнокаменной болезни. Также могут быть использованы другие визуализирующие методы исследования.

·         УЗИ. Для создания ультразвукового изображения органов используется трансдьюсер, именно он посылает безопасные и безболезненные ультразвуковые волны к органам и получает их отражение. Специально обученный сотрудник выполняет процедуру в кабинете врача, амбулаторном центре или в больнице, а врач - радиолог, специализирующийся на медицинской визуализации, интерпретирует данные снимки. Обезболивание не требуется. При наличии камней в желчном пузыре они будут видны на изображении. Ультразвук является наиболее точным методом обнаружения камней в желчном пузыре.

·         Компьютерная томография (КТ). КТ является рентгенологическим методом исследования, позволяющим получить снимки тела. КТ может проводиться с использованием специального красителя, который называется контрастным веществом. В КТ для создания трехмерных (3D) изображений используется комбинация рентгеновских лучей и компьютерной техники. Во время обследования пациент лежит на столе, который проходит через устройство в форме туннеля, излучающее рентгеновские лучи. Данная процедура проводится в амбулаторных центрах или больницах, а врач - радиолог интерпретирует результаты обследования. Обезболивания не требуется. На КТ могут быть обнаружены желчные камни или осложнения, такие как инфекции и закупорка желчного пузыря или желчных протоков. Однако, на КТ не всегда можно увидеть камни желчного пузыря.

·         Магнитно-резонансная томография (МРТ).  Для получения детальных снимков внутренних органов и мягких тканей при МРТ используются радиоволны и магниты. Рентгеновские лучи при этом не задействуются. Специально обученный сотрудник проводит данную процедуру в амбулаторных центрах или в больнице, а радиолог интерпретирует результаты. Анестезии не требуется, однако лицам с боязнью замкнутых пространств может быть назначен легкий седативный препарат. При необходимости МРТ может быть выполнена с контрастированием. При проведении МРТ пациент лежит на специальном столе, который проходит через устройство в форме туннеля, которое может быть открытого типа или закрыто с одного конца. Некоторые новые аппараты позволяют человеку находиться в более открытом пространстве. На МРТ можно обнаружить камни в желчном пузыре в желчных протоках.

·         Холецистография. Обследование также называется сцинтиграфией с иминодиуксусной кислотой, HIDA сканированием или гепатобилиарным сканированием. В ходе обследования для получения снимков желчной системы используется безвредный радиоактивный материал. Во время проведения холецистографии пациент лежит на специальном столе для обследования, а врач вводит в вену небольшое количество безвредного радиоактивного вещества. Врач также может ввести лекарственный препарат, который вызовет сокращение желчного пузыря. Во время движения радиоактивного препарата по желчной системе камера выполняет серию снимков. Специально обученный сотрудник проводит данную процедуру в амбулаторном центре или больнице, а радиолог интерпретирует результаты. Во время проведения процедуры не требуется обезболивание. Холецистография применяется для выявления нарушений сократимости желчного пузыря или непроходимости желчных протоков.

·         Эндоскопическая ретроградная холангиопанкреатография (ЭРХПГ). При ЭРХП для визуализации желчного и панкреатического протоков используется рентген. После легкой седации пациента врач вводит эндоскоп (небольшая гибкая трубка с источником света и камерой на конце) через рот в двенадцатиперстную кишку и желчные протоки. Эндоскоп подключен к компьютеру и видеомонитору. После этого врач вводит контрастное вещество через эндоскоп в желчные протоки, при этом протоки становятся видимыми на мониторе. Данная процедура выполняется в амбулаторных центрах или больницах. ЭРХПГ помогает врачу определить местонахождение поврежденного желчного протока и жёлчного камня. Камень захватывается в крошечную корзину, прикрепленную к эндоскопу, и удаляется из организма. Этот тест является более травматичным и назначается не всем пациентам.

Врач также назначает анализы крови для выявления признаков инфекции или воспаления желчных протоков, желчного пузыря, поджелудочной железы или печени. Забор крови для анализов осуществляется в процедурном кабинете врача, затем образец отправляется в лабораторию для проведения анализа.

Симптомы желчнокаменной болезни могут быть схожи с  симптомами аппендицита, язвы, панкреатита и гастроэзофагеальной  рефлюксной болезни.

Иногда при отсутствии у пациента каких-либо  симптомов в желчном пузыре могут быть найдены молчащие камни. Врач может заметить камни в желчном пузыре при выполнении УЗИ по поводу другого заболевания.

Как лечится желчнокаменная болезнь?

Если желчнокаменная болезнь протекает бессимптомно, лечения, как правило, не требуется. При возникновении у пациента приступов желчной колики или других симптомов, врач обычно рекомендует лечение. Пациент может быть направлен к врачу – гастроэнтерологу (специализируется на заболеваниях органов пищеварения). Если у человека был один эпизод желчной колики, он может повториться снова.

Обычным лечение желчнокаменной болезни является проведение операции по удалению желчного пузыря. Если пациент не может быть прооперирован, врач назначает нехирургические процедуры для растворения холестериновых желчных камней. Для удаления камней у лиц, которые не могут быть прооперированы или для удаления камней из общего желчного протока у пациентов, которые собираются сделать операцию по удаления желчного пузыря, врач может использовать ЭРХПГ.

Оперативное лечение

Операция по удалению желчного пузыря, называемая холецистэктомией, являющейся одной из наиболее распространенных хирургических операций среди взрослого населения.

Желчный пузырь не является жизненно важным органом, это означает, что человек может вполне нормально жить без него. После удаления желчного пузыря желчь поступает из печени через печеночный и общий желчный протоки непосредственно в двенадцатиперстную кишку, вместо того, чтобы накапливаться в желчном пузыре.

Хирурги выполняют два типа холецистэктомии:

·         Лапароскопическая холецистэктомия. При лапароскопической холецистэктомии хирург выполняет несколько небольших разрезов в брюшной полости и вставляет лапароскоп - тонкую трубку с крошечной видеокамерой на конце. Камера передает увеличенное изображение органов и тканей брюшной полости на видеомонитор. Глядя на монитор, хирург при помощи инструментов аккуратно отделяет желчный пузырь от печени, желчных протоков и других структур. Затем хирург извлекает желчный пузырь через один из разрезов. Пациент, как правило, находится под общей анестезией (общий наркоз). Большинство холецистэктомий выполняются лапароскопическим путем. Многие лапароскопические холецистэктомии проводятся в амбулаторных условиях, это значит, что пациент может вернуться домой в тот же день. Привычную физическую активность, как правило, можно возобновить через неделю после операции.

·         Открытая холецистэктомия. Открытая холецистэктомия выполняется при сильном воспалении, инфицировании желчного пузыря или наличии шрамов после других операций. В большинстве из этих случаев открытая холецистэктомия планируется с самого начала. Тем не менее, хирург может выполнить ее при возникновении проблем во время проведения лапароскопической холецистэктомии. В этих случаях в целях безопасности для пациента хирург должен переключиться на открытую холецистэктомию. Во время проведения данной операции для удаления желчного пузыря хирург выполняет продольный разрез длиной около 10 – 15 см. Пациент находится под общей анестезией. Для восстановления после операции пациентам необходимо оставаться в больнице около недели. Возобновить нормальную физическую активность обычно разрешается через месяц.

У некоторых пациентов после удаления желчного пузыря в связи с тем, что желчь чаще поступает в двенадцатиперстную кишку, может быть более мягкий и частый стул. Изменения в функционировании кишечника, как правило, временные, однако, они должны быть обсуждены с врачом.

Осложнения операций на желчном пузыре встречаются редко, но наиболее частым осложнением является повреждение желчных протоков. В результате травмы общего желчного протока может возникнуть истечение желчи и потенциально опасное инфицирование. Для восстановления желчных протоков может понадобиться одна или несколько дополнительных операций. Травмы желчных протоков составляют менее 1% всех холецистэктомий.

Нехирургическое лечение холестериновых желчных камней

Нехирургическое лечение назначается только в особых случаях, например, если у пациента с холестериновыми желчными камнями имеется серьезное заболевание, которое препятствует проведению операции. Обычно в течение 5 лет после нехирургического лечения камни в желчном пузыре образуются повторно.

Для разрушения холестериновых желчных камней существует 2 вида нехирургического лечения:

·         Прием лекарственных препаратов для растворения камней. Урсодиол (Актигалл) и Хенодиол – это лекарственные препараты, содержащие желчные кислоты, которые способны растворять камни в желчном пузыре. Эти препараты наиболее эффективны в растворении мелких холестериновых камней. Несколько месяцев или лет может понадобиться для подобного растворения всех камней.

·         Ударно-волновая литотрипсия. Для разрушения желчных камней применяется специальный аппарат, называемый литотриптером. Он генерирует ударные волны, которые проходят через тело человека и дробят желчные камни на более мелкие кусочки. Эта процедура применяется редко и может назначаться наряду с приемом урсодиола.

Питание и диета

К факторам, связанным с приемом пищи, диетой и питанием, повышающим риск образования желчных камней, относятся:

·         ожирение

·         быстрая потеря веса

·         диета с высоким содержанием калорий и рафинированных углеводов и низким содержанием клетчатки

Люди могут снизить риск образования желчных камней путем поддержания здорового веса с помощью правильного рациона и режима питания.

Урсодиол помогает предотвратить образование камней в желчном пузыре у людей, которые быстро теряют вес при использовании низкокалорийных диет или бариатрических операций. Таким пациентам необходимо проконсультироваться с врачом или диетологом о том, какая диета им подходит.

О чем следует помнить

·         Камни в желчном пузыре являются твердыми частицами, которые образуются в желчном пузыре.

·         Дисбаланс веществ, входящих в состав желчи, провоцирует формирование камней в желчном пузыре. Камни в желчном пузыре могут образоваться, если желчь содержит слишком много холестерина, билирубина или в ней хватает желчных солей. Причины возникновения подобного дисбаланса недостаточно изучены.

·         Женщины, лица старше 40 лет, люди с семейной предрасположенностью к образованию камней в желчном пузыре, имеют более высокий риск развития желчных камней.

·         У многих пациентов желчнокаменная болезнь протекает бессимптомно. Камни, которые не вызывают симптомов называются бессимптомными или молчащими.

·         Если камень блокирует желчный проток, в желчном пузыре повышается давление, и возникает приступ желчной колики.

·         Приступы желчной колики часто возникают после приема тяжелой пищи, а также, как правило, по вечерам или ночью.

·         Симптомы желчнокаменной болезни могут быть схожи с симптомами других заболеваний.

·         Если желчнокаменная болезнь протекает бессимптомно, лечения, как правило, не требуется. Если у пациента возникают приступы желчной колики, врач обычно рекомендует пройти лечение.

·         Обычно для лечения желчнокаменной болезни проводится операция по удалению желчного пузыря. Если человек не может быть прооперирован, для растворения холестериновых желчных камней могут быть рекомендованы нехирургические методы лечения. Для удаления камней у лиц, которые не могут быть прооперированы или для удаления камней из общего желчного протока у лиц, собирающихся пройти холецистэктомию, врач может назначить эндоскопическую ретроградную холангиопанкреатографию (ЭРХПГ).

·         Желчный пузырь не является жизненно важным органом, это значит, что человек может нормально жить без него. После удаления желчного пузыря желчь поступает из печени через печеночный и общий желчный протоки непосредственно в двенадцатиперстную кишку, вместо того, чтобы накапливаться в желчном пузыре.